دووم میارم،نه؟

امشب آرزو کردم که کاش ستاره بودم

به دور از هیاهوی اتفاقات زمینی...

فقط نظاره گر...

دور...و درخشان...

میون تاریکی...

اما به جای آسمون...

روی کره خاکیم...

آسیب پذیر...

شکننده...

در برابر اشعه های فرابنفش انسان ها...

گفت اگه ستاره هم باشی ممکنه یه ستاره دیگه بهت برخورد کنه و‌ منفجر بشی...

ولی بین منفجر شدن و درخشیدن تو آسمون و خاک شدن زیر نقاب های دروغین کدومو انتخاب میکنی؟؟

ولی اینا همش خیال بافیه...

نه من قراره تبدیل به ستاره بشم...

و نه قراره این کره جای بهتری بشه...

پس چشمامو می‌بندم و یه آرزوی دیگه میکنم...

آرزوی دووم آوردن...

و ایستادن مقابل طوفان خشمگین زندگی...

و بخواب ماهی سیاه کوچولوی ته اقیانوس...و به این فکر نکن که لا به لای کوسه های لجن زار اقیانوس، شانسی برای زنده موندن نداری...

شنا کن و به نور برس...