شاید یه دنیای دیگه...

یه آهنگی هست که از خیلی وقت پیش دارمش و همیشه لا به لای آهنگ هام پلی میشه،

اولش میگه: جای تورو خالی میزارم تو تموم عکسام...

و آخرش میگه: زندگی میکنم با تو،جایی که ندیدمت هنوز...

.

.

نمی‌دونم چرا هنوز به عشق فکر میکنم و به نیمه گمشده معتقدم...

هنوز فکر میکنم یه جایی توی این دنیا پیداش میکنم...و فکر میکنم که عشق یه چیز ماوراییه...

با اینکه تا به حال به جز قصه ها و فیلم ها جایی ندیدمش...

با اینکه از از دوست داشتن آدما ضربه دیدم...

امشب داشتم با خودم میگفتم که مگه نمیگن هرکسی ستارش با یه نفر تو آسمون جفته؟

پس ستاره من کجاس؟

البته که من خیلی رویایی فکر میکنم ، وگرنه تو این زمونه ،کی دنبال عشقه؟

همش خودمو قانع میکنم که عشق برای من نیست،ولی انگار هر ثانیه ای از زندگیم که میگذره، بیشتر به وجودش نیاز پیدا میکنم.

حس میکنم از بدو تولدم عاشق آفریده شدم، ولی نمی‌دونم این عشق رو توی چه چیزی یا چه کسی باید جست و جو کنم.

میون جنگ و آشوب و دشمنی و کینه و خودخواهی و .... دنبال عشق گشتن، احمقانس، نه؟

شاید تو یه دنیای دیگه پیداش کردم...

شاید یه عصر پاییزی زیر درخت انار....

شایدم همینجا...