خیلیها فکر میکنن دین فقط برای آدمهای «ضعیف» یا «نادان» ساخته شده. ولی واقعیت اینه که مغز انسان یه دستگاه هیجانیِ پیچیدهست. ما حتی با وجود علم پیشرفته، وقتی با ترسِ مرگ، شکست عشقی، بیماری یا تنهایی روبرو میشیم، مغزِ منطقیمون فلج میشه و به دنبال یه «تکیهگاه عاطفی» میگرده. دین دقیقاً همون تکیهگاهه!
فرض کن یه شب، یه خبر وحشتناک میشنوی: «عزیزترین آدم زندگیت سرطان گرفته».
- علم میگه: «شیمیدرمانی کن، امار بقا چهل درصده ...»
- منطق میگه: «باید قوی باشی! گریه فایده نداره...»
اما در عمل: دلت میخواد زمین رو بکوبی، فریاد بزنی، با خدا چانه بزنی، دعا کنی، اشک بریزی...
دین اینجا مثل «آغوش گرم» میمونه! نه فقط با «امید» دلت رو آروم میکنه، بلکه با مناسک (مثل نماز، مراسم شمعافروزی، زیارت) بهت کمک میکنه این هیولاهای درونت رو رام کنی.
