حس و حال !

عاشق ادبی بودنم ، عاشق شعر خوندنم ، عاشق داستان نوشتن یا داستان خوندنم .

همشون بهم حس خوبی می دن

انگار اون لحظه روحم کیلومتر ها از‌بدنم دور‌می شه و پر از شادی می شم !

همیشه شعر و داستان و اینجور چیز ها می تونه منو شاد کنه

و این شادی باعث می شه عاشق خودم شم :)

عاشق داستانام ، عاشق سبک پاپ سنتی که دوست دارم ، عاشق شعر هایی که می نویسم ، عاشق چیز هایی که می خونم ، عاشق اطرافیانم ، عاشق زندگیم

هر اهنگی که توی پلی لیستم پلی می شه یه خاطره یی رو برام زنده می کنه

هر شعری از دیوان های شعر می خونم یه جور انرژی توم جریان پیدا می کنه

هر متن ادبی باعث می شه بخوام جیغ بزنم

شعر های حافظ و سعدی و پروین اعتصامی باعث می شن بخوام از ته دل بخندم حتی اگه غم انگیز باشن !

چون اون لحظه و اون حس و همه ی اون احوالات خیلی زیبان ، خیلی خیلی زیبا که باعث می شه بخوام جیغ بزنم ، بخندم ، بپرم هوا و همه رو بغل کنم یا چرخ بزنم و چرخ بزنم و چرخ بزنم

می تونم بهش بگم بهترین حس دنیا و انگار که قلبم پر از نور می شه و عاشق همه چی می شم !!

و بنظرم این حس رو فقط توی ادبیات ایران می شه پیدا کرد

شایدم هرکس توی هرچیزی که دوست داره این احساسو داره

ولی هنوزم معتقدم ادبیات فارسی دریچه ای به قلب و روح باز می کنه !

نمی دونم بقیه هم انقدر عاشق ادبیاتن و این احساساتو دارن یا نه ولی من هروقت این حس بهم دست می ده انقدر خوشحال می شم که حد نداره :))))