هر وقت ، وقت نوشتن دست نمی دهد ، دل نوشته ای از قدیم را پیدا میکنم و اینجا میزارم ولی فایده نداره به اندازه کافی ، ظاهرا باید همون موقع ، عقده رو باز کرد و سر زخم نوشتن را به نیشتری بر سر انگشت به صفحه کیبورد زخمه زد . من هم الان وسط کلی مشغله همین کار رو دارم میکنم . راستش رو بخواهید هر کسی از عاقل های این دنیا الان ببینن که وسط این همه کاری که دارم ( کارهای فراوان دوست نداشتنی ) دارم به نوشتن میپردازم به عقلم شک میکند ولی خبر ندارد که عقلی در کار نیست که بخواهد به ان شک کند یا نکند . والسلام .
