به عنوان کسی که در انتهای دهه هفتاد شمسی به دنیا امده میخوام صحبت کنم
در دوران کودکی و اوایل نوجوانی که همین دهه هشتاد و نود حساب میشه دوران خوبی داشتم هنوز میشد تو خیابونا ادم های شاد دید نمیدونم چی شد که زمونه به یکباره عوض شد سال نود و شیش دلار سه هزار تمونی اون حبابی که طبق وعده ها همه دنبال ترکیدنش بودن به یک بار تبدیل به توپ فولادی شد دلار شد پنج هزار تومن ......
از اون روز به بعد تا به امروز خنده شادی از لب های مردم کم کم رخت کند ، سفره ها کوچک تر ، توقعات زندگی کمتر ، قطعی اب ، برق ، اینترنت...
کم کم جای خالی این کمبود هارو قرص های اعصاب گرفت ، مردمان مهربان تبدیل به مردمان افسرده ، پرخاشگر و منزوی شدن دیگه خبری از دورهمی های فامیلی و همسایه نیست چون مایه حیات پول نیست.!!
پول تنها چرکی هست که ارزو میکنم بر دستان همه پینه کند.!
خوب زیاد حرف زدم برم سر اصل موضوع)))
بچه میخوای....
بچه میخوای که مثل من حسرت یک تحصیل ، یک موبایل ، یک اینترنت ازاد ،درامد خوب در حد نیاز ها ، خونه ، ماشین ، ازدواج و... در سینه کوچکش فرو کنی .!
من به عنوان یک دهه هفتاد و هشتادی به عنوان اخرین نسلی که کودکی کرده دورهمی ، مسافرت هارو رفته الان تو گردابی افتاده که با دوشیفت کار کردن هنوز نمیتونه از مخارج خودش بر بیاد ، قوطی حلب پراید واسش شده ارزو خونه بماند .!!!
بچه میخوای .....
بچه پت نیست در نوزادی کودکی اسباب خنده و شادی تو بشه ، بچه اینده میخواد چون بزرگ میشه و خدا میدونه در بزرگسالی اوضاع چطوری میشه .!!!!!!!
