عصای موسی

#دنده عقب با اتو ابزار

دنیا اسکندرزاده

آخرین قطار توی ایستگاه توقف کرده بود و مردم برای سوار شدن به آن سر و دست می شکستند. هر چقدر خودم را به دل دریای جمعیت می سپرم، باز موج ازدحام پسم می زد.

ـ نه! اینجوری فایده نداره! محاله اینطوری بتونم سوار بشم.

کاپشنم را درآوردم و مچاله کردم. هیچ کس حواسش به من نبود. کاپشن را زیر مانتو جاساز کردم و ژست زنان باردار را گرفتم. ناگهان انگار عصای موسی دریای جمعیت را شکافت. زن و مرد از جلوی در قطار کنار رفتند و راه را برایم باز کردند. سوار قطار که شدم، لبخند زدم.

ـ همیشه میشه روی مهربونی این مردم حساب کرد.