همیشه صحبت از عاقل بودن و انتخابِ عاقلانهداشتن است؛ افرادِ عاقل تقدیر میشوند و افرادِ احساسی مسخره.
البته کسانی هم هستند که احساسی عمل میکنند و احساسی از آنها تقدیر میشود؛ تشویقهای بلندمدت با حافظههای کوتاهمدت.
در جوابِ منصحانِ غیورِ عاقلپسند میگویم؛تنها راهِ عاقلانهای که در شرایطِ حاضر به ذهنم میرسد این است که یک قبر خریداری و خرجِ کفن و دفنم را به دلار تبدیل کنم.
و خودم را در شبی از ماههای حرام؛ شالاپ در بزرگراهی شلوغ پرتاب کنم و البته جنسیتم را تغییر بدهم چون مردها بیشتر از ما زنها دیه میگیرند.
به هرحال؛ یک خانهای یک تکهزمینی که به وراث میرسد و خدا بیامرزی شبِ جمعهام را هم به نحوی تضمین کردهام.
ای عقلا؛ زیادی عاقلانه نیست؟
اما واقعن راهِ عاقلانه چیست؟
راهِ عاقلانه در بحرانِ اقتصادی که طی میکنیم چیست؟
وام با بهرهی بالا از بانکهای اسلامینما؟
خیانت به اقتصادِ کشور و خریدِ دلار؟
نخوردنِ نانِ شب و تامین روزمرگیهای زندگی؟
دزدی؟
حق الناس؟
حق النفس؟
حق الله؟ ( البته اگر باقی مانده باشد.)
#اقتصاد
۱۴۰۴/۶/۶
