اینکه کشور به تباهی می رود و من اینقدر شکسته و تباهم که فقط می خواهم راجب حال دلم بنویسم آزارم می دهد تا به امروز فقط زنده مانده ام و هرگز زندگی نکردم چون توانش را ندارم و چون هیچوقت این فرصت به من داده نشده است هرگز از انسان ها خوشم نیامده است آدم های اطرافم هیچ چیز جز تنفر به من نیاموخته اند و شاید بزرگ ترین مشکل ما همین است ما همه چیز را صفر و صدی می بینیم دنیا خاکستری است و ما به دنبال اینیم که چه کسی چه سیاستی چه فردی چه ساختاری خوب است یا بد هرگز نیاموختیم انسانیت ترکیبی است از بدی ها و خوبی ها هرگز صحبت نکردیم صرفا خط فکری ای را انتخاب کردیم و شروع کردیم به تنفر از هر کس که حقیقتی می بیند متفاوت از ما در صورتی که هر تمایز فکری و تفاوت فرصتی است برای آموختن اصلاح کردن و شکوفایی افکاری که داریم .
توان صحبت راجب مسائل اجتماعی و کلان را ندارم من حتی نمی دانم چه اتفاقاتی داخل سرم می افتد دیوانگی و جنون از بچگی همراهم بوده و همین کنترلش تمام توان و انرژی ام را فرسوده می کند.
دوست دارم به خواب عمیقی فرو بروم و هرگز از خواب بیدار نشوم.
ای کاش میتوانستم افکارم را تا جایی متمرکز کنم که متنی قابل خواندن بنویسم اما انگار بهترین چیزی که از من بر می آید همین مضخرفاتی است که نوشته ام.
یاد بگیری
