من همیشه خودمو دوست داشتم. یعنی همیشه احساس میکردم خیلی جذابم. یادمه بچه بودم یه شال سفید حریر مینداختم سرم،یه تل سر پاپیون قرمز خیلی گنده میزاشتم روی همون شالم برای حسن ختام یه رژ قرمز هم میزدم و با دستمال کاغذی خیلی محکم اون رژ رو پاک میکردم که فقط ردش بمونه بعد با غرور و حس خیلی خوب میرفتم تو کوچه پیش بچه ها. یا میرفتم کلاسی جایی و اونجا از اینکه خودم چقدر خفن و تک هستم لذت میبردم.
متاسفانه از اعتماد به نفس زیادیم،در بخشی از دوران نوجوانی،فکر میکردم همه عاشقمن😂😂و خب خیلی شر و دردسر های فلاکت باری درست کردم با این پیش فرض ذهنیم.
میدونی،نمیدونستم "باید"چجوری باشم،فقط میدونستم این دختره که میاد جلو اینه قیافه اش معقول و خوبه.
هیچ استانداردی از زیبایی نداشتم. و البته که شدیدا همه رو زیبا می دیدم.
وقتی می دیدم دارند غیبت یکی رو میکنن و میگن زشته واقعا تعجب میکردم،چون تو چشم من همه دوست داشتنی بودن.
نه رنگ پوست ذهنمو درگیر میکرد نه چیزی از اجزای صورت کسی.
دو تا چیز باعث شد این نگاه معصومانه من به ادما و خودم عوض شه.
اول استاندارد های زیبایی سفت و سختی که هر روزه از جامعه و مجازی وارد مغزم شد و از اون طرف،دوربین عقب گوشیم:/
همه چیز از اونجایی خراب شد که فهمیدم من اونی که تو اینه میبینم نیستم.
فهمیدم تصور بقیه از من با تصور من از خودم خیلی فرق داره چون عکس های سلفی من با عکس های دوربین عقب گوشیم خیلی فرق داشت. طی سوال جواب هام فهمیدم دوربین عقب گوشی حقیقت رو نشون میده و دوربین سلفی و اینه دروغگو اند.
اول فکر میکردم گوشیم بی کیفیته یا همچین چیزی. با گوشی که از مال خودم خیلی بهتر بود ازم عکس گرفتن،داغون ترین ورژنم به یادگار ثبت شد.
قبول کردم من آدم بد عکسی ام و عکسا رو خراب میکنم. تو جمع ها،تو عکسای دست جمعی شرکت نکردم دیگه. دیگه هیچ عکسی نگرفتم مگه اینکه سلفی باشه.
و اگه یه وقت خدای نخواسته تو عکسی میافتادم کلی رو اعتماد به نفسم اثر منفی میگذاشت.
برام سوال بود چرا اینقد آینه و عکسم فرق دارند.
توضیحش این بود که صورت من قرینه نیست. یعنی چشم و ابرو و فک و شونه ام در سمت چپ و راست شبیه هم نیستند.
و من به این عدم قرینگی عادت دارم،ولی به شکل غیر واقعیش. چون من به تصویر آینه عادت دارم. آینه ای که خودش انعکاس چهره ام رو نشون میده و قرینه ام میکنه.
و وقتی تو عکس های دوربین عقب خودم رو میبینم،انگار تازه با این عدم قرینگی مواجه شدم و فکر میکنم بقیه منو چقدر زشت میبینن،من که زشت نیستم!
در واقع فرقی نداره،آدم هایی که ۲۰ ساله منو میشناسن،اونا هم به عدم قرینگی صورت من عادت دارند،ولی به یه نوعی دیگه.
میخواستم بدونم فقط من صورتم قرینه نیست یا بقیه هم اینجوری اند.
عکس ادمای مختلف،از بازیگر و دوست و آشنا رو قرینه کردم. دیدم چقد فرق کرد. چرا یهو خط رویش موهاش تغییر کرد،لپ راستش پر تر شد و...
فکر میکردم این موضوع بخاطر الگو های رفتاریمه. مثلا بخاطر سمتی که همیشه میخوابم یا غذا میخورم هست. دیدم اره همون سمت که همیشه باهاش غذا میخورم بزرگ تره. اون سمتی که سرمو رو بالشت میزارم چشمم گرد تره.
ولی وقتی رفتم عکسای بچگیم رو نگاه کردم،تمام این عدم قرینگی ها توش بود. گرچه اونجا آزار دهنده نبود!
میدونی،هنوزم خیلی تو ذوقم میزنه این موضوع،ولی فهمیدم من همیشه همین بودم. برای اینکه اعتماد به نفس و حس خوب داشته باشم باید مغزم رو بیشتر به حالت واقعی خودم عادت بدم.
