فاتح قله‌های رنج

هزار سهرهٔ مغموم

از گذرگاه گلوی تو می‌گذرند

و هزار پیامبر یأس و آرزو

در قاب یادبودها و امیدت،

بیمار گشته‌اند.

ای فاتح قله‌های رنج!

در سرگردانی ایل،

بر قدم‌های خسته‌ات

فخر بهاران

سر می‌سایند

و دستان سوخته‌ات

در حجره زمستانها

نشسته‌اند.

ای انتظار باران

در خواب‌های کویر!

هزار کبوتر خونین،

در چاه‌های نگاهت

لانه کرده‌اند.

و هزار نفرین دل‌شکاف،

در غرفه‌های نمازت

فریاد می‌کشند.

ای بستر فرتوت عقده‌ها و عقیده‌ها!

در سکوت لبانت،

خدا و معجزه‌ها

خاموش مانده‌اند.

و بر نهر گیسوانت

صبر پیر می‌شود.

در انتظار کدام معجزه،

این استغاثه بی‌تاب

سرد می‌شود؟

در انتظار کدام رسالت بی‌تدبیر…؟

،،،محمدعلی مشهدی‌رضا، مشتی،،،