امروز با اقای شین بحث کردیم. یعنی اون بحث کرد و من فهمیدم پشت همه رفتارای عجیب غریب این روزای اخیرش کوهی از خشم نسبت به من بوده.
به خودش اجازه میده جلوی بقیه تحقیرم کنه و به روم بیاره که منو به هیچ عنوانی قبول نداره.
حتی راحت در مورد جایگاهم نظر میده و احساس ارزشمندی که دارم رو زیر سوال میبره.
هزار ساله با خودم قبول کردم که قرار نیست همه آدما قبولم داشته باشن و باید اجازه بدم به خودم که برای عده ای دوست نداشتنی و غیرقابل تحمل باشم...ولی خب اینکه جلوی همه اینجوری رفتار میکنه باعث میشه اعتماد به نفسمو از دست بدم.
ظهر که میشه راحت تر در مورد ناراحتیاش حرف میزنه و منم راحت بش میگم همه احساس بدی که در موردم داره زیاده رویه و اگه خواست میتونیم حرف بزنیم تا سوتفاهم رفع شه وگرنه که فدای سرم.
جوری رفتار میکنه که انگار همزمان فضول، سواستفاده کن، دوبه هم زن و از زیرکار درروام.
جوری رفتار میکنه که انگار اون قراره جایگاهمو تعیین کنه و حالا که قبولم ندارم باید خودمم این حس رو داشته باشم.
بهش نمیگم من سال های زیادی رو صرف قبول کردن خودم کردم و حالا رفتار اون باعث میشه تموم حس های بدی که نسبت به خودم داشتم مرور شه.
حس عجیبه که یه بچه به آدم احساس ناکافی بودن بده.
حس عجیبه که به روت بیاره فکر میکنه اتفاقی تو این مسیر قرار گرفتی.
کاش میشد همین امروز برگردم خونه.
