کاری که با اقای ط انجام میدیدم رو خیلی دوست دارم.
جلسه هامون باعث میشه احساس جلو رفتن کارو داشته باشم و همزمان نگرانم اگه یه روزی اون بایسته منم نخام دیگه این مسیرو خودم راه بیام.
با خودم میگم تا مهرماه هم کارای پروپزالمو انجام میدم و هم مقاله رو سابمیت میکنیم و بعد سر جلسه دفاع پروپزال دستم پره.
یاد حرفای اقای شین میفتم که میگفت یواشکی جلسه میزارید تا کسی از کارتون سر در نیاره.
بین همه اراجیفی که زد این واقعا درست بود. دوست ندارم تا نهایی شدن کسی متوجه پیشرفت کار شه چون میترسم یه جایی متوقف شه و اینم بشه یه دلیل نه برای اون، برای خودم تا به روی خودم بیارم ناکافی ام.
میخام گذر زمان همه چیز رو درست کنه.
