نمیدانم کجا با اسم دنیل دی لوئیس مواجه شدم که نوشته بود برنده ی سه بار جایزه اسکار. بازیگری که خیلی معروف است ولی چون تیپ بازی میکند و گریم های سنگین دارد خیلی چهره اش مثل برد پیت توی یاد آدم نمی ماند. به همکارم گفتم و گفت خیلی نقش های سختی بازی میکند. فیلم دار و دسته های نیویورکی را یادم بود که نقش قصاب را بازی میکرد. دیگر خیلی چهره اش در ذهنم نبود تا اینکه همکارم فیلمی معرفی کرد که خیلی درش زحمت کشیده تا بتواند نقش را بازی کند.
فیلم "پای چپ من" که درین فیلم که بر اساس واقعیت هم بود دنیل دی لوئیس نقش پسری را بازی میکند که از بچگی معلول است و بعد از مدت ها در نوجوانی میبیند که فقط پای چپش کار میکند و با پای چپش مینویسد و نقاشی میکشد. فیلم خیلی فیلم خوبی بود . فداکاری های مادرش را نشان میداد. از عاشق شدن های خودش نشان میداد و نقاشی کشیدن هایش برای معشوقش. فیلم خیلی فیلم جالب و انگیزشی طور بود برای کسانی که فکر میکنند که هیچ هنری ندارند و آخر دنیاست و هیچ کار نمیتوانند بکنند.
نمره ی من به فیلم 9 از 10 هست و واقعا پیشنهاد میکنم که ببینیدش.
پی نوشت 1: اومدم فیلم درخشش ابدی یک ذهن پاک رو ببینم دیدم تو برنامه م نوشتن هم بود. پس آمدم این معرفی فیلم را که مدت هاست میخواهم بنویسم برایتان نوشتم.
پی نوشت 2: خدا بزرگتر از مشکلات ماست.
پی نوشت 3: دیگه چه خبرا؟ حالتون چطوره؟
پی نوشت 4: 14 تا فیلم را اسمشان را نوشته ام که برایتان معرفی کنم. چه فیلم های خوبی. به شرط اینکه بچه های خوبی باشید و ببینید.
پی نوشت 5: بعضی وقتا یهو آدم میفته تو یک چاه و نمیدونه بعدش چی میشه. من که تو این شرایط سعی میکنم ارامش خودم رو حفظ کنم و توکل کنم به خدا.
پی نوشت 6: برای پست بعدیم یک اسنپ نوشت کوتاه مینویسم براتون
