پیش از هر چیز لازم است عرض کنم که من از طرفداران دو آتشه کارهای شما بوده و هنوز هم هستم و لذا این نوشته را دل نوشته یک فرد علاقمند در نظر بگیرید تا گلایه های یک مغرض.
من از پرنده بی پرنده با شما آشنا هستم، اما از ساعت 25 همراه شدم. ترانه های شما جای خالی نوعی از موسیقی را در بازار ترانه فارسی برای من پر کرد که قبل از شما اگر هم بود بسیار کم بود. بی شک یکی از ستون های راک فارسی بوده اید. من با اتاق یخ زده و ساعت 25 ، با کارتن خواب و کمی چای واسه من بریز، با هذیون و قوی سیاه، با سولوی گیتار الکتریک ترانه رادیو، با 15 سالگی، زندگی کردم. خیلی از بزرگان این سبک را با کارهای شما شناختم، بهروز پایگان و بهنام شهرکی و میلاد عدل.
اما از یک جایی، بعد از سه گانه ساعت ها، انگار راه شما عوض شد. نه یک دفعه، کم کم این اتفاق افتاد. آلبوم به آلبوم از تعداد ترانه های دوست داشتنی شما (دست کم برای من) کم شد. موسیقی که دوست داشتم مدام به پس زمینه رفت و شعر و کلام غالب شد. مشکلی با شعرها ندارم. مشکلم پس رفتن آن جنس موسیقی است.
در آلبوم اخیر که از 12 ترانه، فقط یکی، ترانه دیوونه خونه، من را به وجد آورد. اما بقیه ترانه ها را هر کدام را که شنیدم افسوس خوردم. البته که هیچ کدام بد نبودند، اما هر آلبوم نهایت یک یا دو آهنگ اینچنینی می خواهد. بخاطر خود آهنگ، تا شنیده شود، تا حیف نشود، تا جایگاه خود را پیدا کند و در خاطره مخاطب ماندگار شود.
دیوونه خونه مجازی را نمی شود از سر تا ته گوش کرد و بی وقفه لذت برد. ملال می آورد.
تاسف برانگیزتر اینکه در این آلبوم شما در اوج پختگی آواز هستید و تکنیک های خواندن تان فوق العاده و هیجان انگیز است.
البته که این حق شما است که کاری که دل تان می خواهد را انجام دهید و تجربه های نو بکنید. و حق ما هم این است که از این پس اول بشنویم و بعد بخریم و البته دریغ بخوریم که چرا دیگر خبری از آلبومی شبیه ساعت ها نیست.
