تقدیرِ عشق

چون خبرِ فوتِ عزیزی شنید

آهِ بلندی ز درون برکشید

گفت اگر کوه هم از عشقِ من

پُر بشود، افتد اندر مِحَن

دستِ حوادث کمرش بشکند

عشق، ولی هرگز از او نگسَلَد

سروده‌ی محمد امین امیدی در 30 اردیبهشت 1405. برگرفته از حکمت 111 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.