چنان زی میانِ نکو مردمان
که از دیدنِ تو بوَند شادمان
و روزی کز ایشان جدا مانده ای
و با فوت، تا آسمان رانده ای
بگردند از فقدِ تو پُر ز غم
به اشکی سرازیر، با قدِ خم
سرودهی محمد امین امیدی در 19 بهمن 1404. برگرفته از حکمت 10 نهجالبلاغه و شرح آیتالله مکارم شیرازی بر آن.
