فانی

آنکس که بَقاش در زَوال است،

صِحَّت دهد و گرفته‌حال است،

مرگش ز محلِّ اَمنَش آید،

خوشحالیِ او دگر نشاید

سروده‌ی محمد امین امیدی در 3 خرداد 1405. برگرفته از حکمت 115 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.