هلاکِ تدریجی

چه بسیارند آنها که ز نعمت

به آرامی برفتند سوی نِقمت

ز سَتّاریِ یزدان گشته مغرور

ز تعریفِ دروغین گشته مسرور

ز مهلت‌های ایزد در بلایند

رها کرده خدا را سوی لایَند

چه سود از عمرِ گشته چون چراگاه

برای دیوِ شهوت، گاه و بی‌گاه؟

برای کسبِ نیکی‌ها قدم زن

و یوغِ دیو را از پشتِ خود کَن

سروده‌ی محمد امین امیدی در 4 خرداد 1405. برگرفته از حکمت 116 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.