مردهای زندگی من همه یه مدلن ...
خانواده های از هم پاچیده و پدری که نیست .
و پسری که مراقب مادرشه .
پسری که نمیتونه احساساتش بروز بده .
و تو هرچی هم که باشی ...
اون چیزی که اون میخواد نیستی !
تو تپلی .....اون اسکینی دوست داره .
تو درس خونی .....اون هنرمند دوست داره .
تو خوشگلی .....اون زشت دوست داره.
یعنی خط کش هرجا بزاری به قد تو نمیرسه !
البته خیلی زرنگ باشی مثل من که بفهمی ته دلشون از چه مدل آدمی خوششون میاد.
تماما این پسرها آدم ها شریف و دوستداشتنی و متشخص و فهمیده ای هستن واقعا .....
بلااستثنا میگم من تا حالا خیانت و بی احترامی و کمبودی حس نکردم پیششون ....
به جز اینکه ابراز علاقه اشون خیلی نامحسوسه ...
و گیر عاطفی منم اینجاس که خوشم میاد !
آدم های باهوشی که مسئولیت پذیرن اگر بخوای بری ببینیشون در ساده ترین حالت بهترین خودشون برات میزارن هیچوقت بهت حس کمبود نمیدن و معمولا خشمی بروز نمیدن و تمام سعیشون میکنن نمایش بدن اون چیزی که هستی واقعا دوست داشتنیه تا بتونی خودت باشی .....
هرچقدرم تو حواست نباشه و تو دنیای درونت غرق باشی اون ها حواسشون هست شما چیزی کم نداشته باشی...
و در آخر همین مسئوایت پذیرشون اون هارو از پا در میاره انگار ...
نمیدونم واقعا !!!!
جایگزین کردنشون همیشه سخته ولی ادامه دادن باهاشونم خودشون سخت میکنن !!!!!
و رفتنشون واقعا فیل از پا میندازه چه برسه قلب کوچیک منو ....
وقتی آدم بد غذا واقعا بدغذا دیگه باید گشنگی بکشه.
(ببخشید همتون تو یه کتگوری گنجوندم🥲)
(این در مورد مردهای که دیدمشون)
