دوستت دارم

باید این را جایی می‌نوشتم، جایی ثبت می‌کردم. باید می‌گفتم، جایی که او نمی‌شنود. جایی که نمی‌بیند. باید جایی می‌نوشتم «دلم می‌خواد بهش مسج بدم و به جای غر زدن از رفتارش بهش بگم من دوستت دارم. تو برام مهمی. نگرانت میشم. سلامتی، خوشحالیت، برام مهمه. اگر همیشه نمیگم به خاطر احترام به شرایط توئه. اما می‌خوام بدونی تو برای من خیلی مهمی. هر اتفاقی که بیفته، هر جا که باشی، هر جا که باشم، با هر کی که باشی، با هر کسی که باشم، همیشه دوستت دارم. در مقابل این دوست داشتن هم چیزی نمی‌خوام. نمیخوام بار اضافه‌ای رو شونه تو باشه. فقط بدون خیلی مهمی.» و بعد سکوت. مثل سکوت پشت خط تلفن، بعد از آن‌که می‌گویی دوستت دارم. دوستت دارم.