ازونجایی که دیروز کلا خونه بودم و در حالِ استراحت امروز تصمیم گرفتم برم کافه نزدیک خونه.طبق معمول این چند وقت اخیر گردنبند طبی رو بستم،هدفونهارو هم گذاشتم توی گوشم و دامن پوشان دِ برو که رفتیم...ازاینکه فعلا نمیتونم مثل گذشته استقامتی و بقول خودم خرکی پیاده روی کنم ناراحتم و ناچارم به همین مسافت های کوتاه اکتفا کنم.
واردِ کافه شدم و دیدم بَلههههه کلا بچه ها عوض شدن جز یکی دوتاشون بقیه جدیدن.پشت صندوق ایستادم که سفارش بدم گیجیِ دخترک نشون می داد که جدیده با لبخند پرسیدم کلا تیم تغییر کرده؟ باخنده گفت اره راضی نیستید؟ خندیدم گفتم صبرکن ببینم سفارشاتو چه میکنید؟😉
کلِ بچه های بار امروز دختر بودن،طبق معمول نشستم پشت کانتر و نگاهشون میکردم هُل بودنشون بابتِ مسئولیت پذیریشون بود نه کار بلد نبودن بگذریم.سفارشمو که تحویل گرفتم نمی تونستم چشم از لیوان بردارم.
به به! چه آرتی_چه طعمی👌🏻 باریستا یه دختر جوون بود
کورتادو رو بدون نقض بدون ذره ای طعم ناجور یا اسیدیته دار درست کرده بود نمی خوام بحث رو جنسیتی کنم میخوام از بها دادن حرف بزنم،از دادنِ فرصت از اعتماد بنفس بخشیدن،از حس کافی بودن تزریق کردن بهَم... باید دختر باشی تا متوجه بشی چی دارم میگم،بگذریم.
اره خب خیلی چیزها تغییر کرده توی همین چندوقتِ کوتاه.ولی به چه قیمتی؟! البته از حق نگذریم یه چندتا مرض لاعلاج داشتیم همگی که تقریبا برطرف شد یکیش همین مدام عکس گرفتن از در و دیوارو خودمونو قهوه و فلان و بمدان که نمیذاشت بفهمیم کجاییم و چه میکنیم! گرچه اینکه جاشو چی گرفته هم نمیدونم.من عاشق عکاسی و ثبت لحظه هستم ولی واقعا دیگه اینروزها دل و دماغی هم براش ندارم.
خلاصه که امروز لذت کافه رفتنم دو چندان بود و اصلا میخواستم از یه چیز دیگه بنویسم تبدیل شد به چیز دیگه ای.
کاش اینترنت زودتر وصل بشه منم به ایده استارتاپی جدیدم برسم که هم ویرگول مجبور نباشه نوشته های ذهن مشوش منو بخونه هم بقیه،هم منو دوستدارانِ کافه و قهوه بتونیم زودتر یجا جمع بشیم و تبادل نظر کنیم(به کمکِ بذرِ استارتاپیم)😌🙂☕
راستی! چی توی کافه ها معمولا نظرتون رو جلب میکنه؟ آدمها؟ اونهایی که تنها میان؟ نحوه رفتارشون؟ سفارششون؟
یا چی؟...
تما
