این جمله، بخشی از آیه 1 و 2 سوره طلاق هست:
من مفهوم این آیه رو اینطور درک میکنم : "وقتی که خواسته و نیازی داری، وقتی هدفِ مشخصی رو داری دنبال می کنی، اگر تقوا پیشه کنی (تقوا یعنی پروا داشتن! و اصلا به معنی نگاه نکردن به نامحرم و سایر تعابیر مذهبی برای دوری از اعمال نامشروع نیست بلکه به معنی تمرکز توجه و حواس روی حضور و هدایت خداست) و اگر بتونی ذهنت رو کنترل کنی (کنترل افکار، رفتار و گفتار) در آن صورت خداوند راه خروج از مسئله رو برات باز میکنه!
کنترل فکر، نتیجه ی عدم توجه به افکار غیر خدایی (ترس، نا امیدی، حُزن، حِرص، شِرک و غیره) هست!
تقوا یعنی تمرکز ، اصلاح و تکرار باورهای درست، و در نتیجه دست برداشتن از باورهای غلط و درنتیجه اقدامات غلط که دوباره یعنی همون تقوا}
پس خداوند خودش در این آیه میگه، اگر حواست به خدا باشه، خداوند برای تو یک راه فرار میانبُر، یک راه خروج از مسئله، یک گشایش به معنای واقعی، به نحویکه هیچ شرط و شروطی نخواد و هیچ آثار و تبعات سوئی هم نداشته باشه، برای تو جووووور میکنه!
یعنی شاید در مسیر هزارتوی پیچیده ای که تو با ذهنیت خودت، پیش پای خودت ایجاد کردی، هیچ راه نجاتی موجود نباشه، ولی خداوند میگه، راه نجات رو، من ایجاد خواهم کرد!
فقط یک شرط داره و اون اینه که ذهنت رو کنترل کنی، فکر بد نکنی، منفی بافی نکنی، نا امید نشی، به یاد خدا باشی یعنی اجازه ندی شیطانِ ذهن، خداوند رو از یادت ببره و نا امیدی و ترس توی دلت بندازه و در یک کلام باید مثبت فکر کنی!
و تازه بعد از راهنمایی به سمت این راه خروج، خداوند دستیابی به اون هدفی که دنبالش بودی رو روزیت (رزق) قرار میده! {یرزقه من حیث لا یحتسب} و تو طعم رسیدن به اون هدف رو خواهی چشید!
آره خداوند اون نتیجه ای که دنبالش بودی رو روزیت میکنه تا تجربه اش کنی! اون هم از محلی که به ذهنت نمی رسه! نمیتونی پیش بینیش کنی! چون در تجربه های قبلیت نبوده، که اگر بلد بودیش که در اون مسیر هزارتو گم نشده بودی!
و در ادامه خداوند میگه "فمن یتوکل علی الله فهو حسبه" هرکس به خدا توکل کنه، خدا براش کافیه! نیاز به پلن B نیست! نیاز به توسل و دخیل بستن به جای دیگه نیست! هرکس فقط منتظر خدا بمونه، همون خدا به تنهایی پاسخش رو میده! مگر اینکه غیر از خدا، از روی زرنگی چند گزینه جایگزین هم توی قلبش داشته باشه! که در اینصورت خدا واگذارش میکنه به همون راه حل ها!
"ان الله بالغ امره" خداوند، خودش بی واسطه امر خودش رو به سرانجام می رسونه! خودش تضمین به سرانجام رسیدن این قول هست! به کسی نمی سپاره! خودش قول داده و خودش محققش میکنه!
"قد جعل الله لکل شیء قدرا" و خداوند برای هر چیزی مقداری معین کرده! هر کاری در زمان خودش انجام میشه، چون خداوند خودِ قانون هست! قانون یعنی کار درست به شیوه درست و در زمان درست! پس نباید عجله کرد! همه قوانین، خود خدا هستند، پس خداوند در زمان مناسب و در موقعیت مناسب در این نقشه نجات، وارد عمل خواهد شد! ..
.... حالا من و تو می مونیم و باور به حقیقت داشتن یا نداشتن این جمله!
شاید سالها قبل بود که مادر عزیزم این آیه رو روی یک تکه کاغذ نوشته بود و به من توصیه کرد که "برای گشایش در کارهات، هر روز این آیه و چند ذکر دیگه رو بخون!"
من هم که به شدت درگیر تلاش برای کارآفرینی و توسعه استارت آپ بودم، فکر می کردم که با خوندن این ذکرها خدا بهم کمک میکنه و خیلی سریع راه رو برام باز میکنه! ولی علی رغم استفاده از این قبیل ذکرها، باز هم به در بسته می خوردم !
من زمانی مشکل کارم رو پیدا کردم که با خودم رو راست شدم، که تکلیف خودم رو با ایمانم روشن کنم و از خودم بپرسم "آیا اصلا من به خدا اعتقاد دارم یا ندارم؟" آیا اصلا سابقه ذهنی از حمایت و راهگشایی خدا در زندگیم به یاد دارم؟ آیا موفقیت های گذشته رو صرفا کار خودم می دونم یا خدا هم یک ذره نقش داشته؟؟
آره، اولین نتیجه مهم این نوع نگاه برام این بود که فهمیدم با خوندن هیچ ذکری، حتی کلام خدا، اگر فهم و باوری به اون جمله نداشته باشم، هیچ تاثیری از اون ذکر نخواهم دید و حتی تکرار هزار مرتبه ی اون ذکر هم برای من فایده ای نخواهد داشت، چون این جهان داره به باورهای ما پاسخ میده نه به وِردهای زبان ما!
به گفته کارل گوستاو یونگ (روانشناس)، وقتی باوری در ذهن انسان تثبیت بشه، اون باور ناگهان در همه ابعاد زندگی انسان به ظهور در میاد! حالا چه اون باور، یک باور مثبت باشه مثل باور به فراوانی و امنیت و یا یک باور منفی باشه، مثل باور به کمبود (کمبود مشتری، کمبود اعتماد و غیره )
پس بازهم به عمیق تر شدن و پرسیدن سوالات شفاف تر از خودم ادامه دادم .....
آیا من در اعماق باورهام، خداوند رو راستگو قبول دارم یا برعکس؟
اگر گفته "ادعونی استجب لکم!" (بخواهید تا اجابت کنم!) اینجا که شرط و شروطی نگذاشته، مقدار و زمانی هم معین نکرده، پس چرا تا به حال من دعا کردم و اون نداده!!! خودش گفته "لا یُخلِف المیعاد!" (من خُلف وعده نمی کنم!) پس مشکل کجاست! چیزهایی که من ازش خواستم کجااااست؟؟
حالا بهتر می فهمم، که قضیه چی بود! خداوند هر دعایی رو اجابت میکنه! انسان میتونه به هر چیزی که دوست داره برسه، جذبش کنه، ولی به شرطی که با ترسیدن، با افکار منفی، با طراحی راه حل های ذهنی، خودش خودش رو توی هزارتوی پیچیده مسائل گم نکنه!
به شرطی که امید و توکلش رو از دست نده! به شرطی که دنبال وعده های دیگران بر حل مسئله اش راه نیوفته و با دلگرم شدن به قول و قرار آدم های ضعیفتر از خودش، دچار شِرک نشه! و به بهانه اینکه این وعده نقد رو بچسبم شاید خدا صدام رو نشنیده، راه خدا رو ترک نکنه! چون راه میانبر توی اون جاده ای قرارداده شده که قلبمون ما رو به سمتش هدایت کرده و هر فکر منفی یا نجوای ذهنی، ما رو از اون مسیر گمراه میکنه!
پس خداوند اجابت میکنه ولی ممکنه ما مسیر دریافت رو اشتباه بریم!
طبق توضیحات قانون جذب، برای اینکه این قانون درست عمل کنه، انسان باید بطور مداوم با حفظ چشم انداز، با شکر گزاری، با فکرهای مثبت و حفظ حال خوب، و دوری از خاطرات منفی گذشته و مرور شکست ها، هر قدمی که بهش هدایت میشه رو درست برداره تا راه میانبر نجات الهی رو ملاقات کنه!
