در مسیر توسعه شهری، فناوری و زیرساختها بدون نیروی انسانی توانمند، به بنبست میرسند. بسیاری از طرحهای شهری نه بهخاطر کمبود بودجه، بلکه بهدلیل کمتوجهی به آموزش و انگیزش کارکنان متوقف میشوند. هوشمندسازی واقعی شهرها، از پشت میز کارمندان شهرداری آغاز میشود.
در بسیاری از نهادهای شهری، ساختار منابع انسانی هنوز بر پایه مهارتهای قدیمی بنا شده است. کارمندانی که سالها با یک الگوی کاری ثابت پیش رفتهاند، حالا باید در محیطی دیجیتال تصمیمهای لحظهای بگیرند. این تغییر، بدون آموزش مستمر، نوعی «فرسودگی دانشی» ایجاد میکند که بازده کاری را کاهش میدهد. گزارش سال ۲۰۲۳ موسسه مککینزی نشان میدهد سازمانهایی که سالانه حداقل ۵ روز آموزش هدفمند برای کارکنان خود برگزار میکنند، تا ۲۵٪ بهرهوری بیشتری دارند.
آموزش تنها آغاز مسیر است؛ انگیزش است که یادگیری را به عمل تبدیل میکند. در بسیاری از شهرداریها، دورههای آموزشی برگزار میشود اما اثربخشی آنها بهدلیل نبود نظام پاداش و بازخورد کاهش مییابد. تجربهی چند کشور اروپایی در اجرای طرح «شهرداریهای یادگیرنده» نشان داده است که ترکیب آموزش دیجیتال با مشوقهای شغلی (مثل ارتقای سمت یا مزایای عملکردی) تأثیر چشمگیری بر فرهنگ سازمانی دارد. کارکنان وقتی احساس کنند رشدشان دیده میشود، خودشان موتور تغییر میشوند.
تحول دیجیتال در مدیریت شهری نباید به معنای کنار گذاشتن انسانها باشد. در واقع، فناوری زمانی مؤثر است که در خدمت انسانهای آموزشدیده قرار گیرد. پلتفرمهای مدیریت خدمات شهری، سامانههای دادهمحور، و اتوماسیون اداری تنها ابزارهایی هستند که بدون مهارت انسانی، بیجان خواهند بود. همانطور که در گزارش سالانه گارتنر آمده، «هوشمندسازی موفق، ترکیبی از فناوری، فرآیند و فرهنگ سازمانی است»—و این فرهنگ را تنها کارکنان میسازند.
اگر هدف، ساخت شهری پایدار و هوشمند است، باید از بازطراحی نظام آموزش و توسعه کارکنان آغاز کرد. پیشنهاد میشود شهرداریها با تدوین «نقشه توسعه مهارتهای شهری» مسیر رشد کارکنان را بهصورت مرحلهبهمرحله مشخص کنند؛ از مهارتهای ارتباطی تا مهارتهای دادهمحور.
سرمایهگذاری در منابع انسانی، هزینه نیست—زیرساخت واقعی شهر آینده است. شهری که کارکنانش به اندازه فناوریهایش رشد کنند، دیگر از تحولات جهانی جا نمیماند.
