سامان و امیر در یک کافه نشسته بودند.
سامان با هیجان از ساعت گرانقیمتش حرف میزد.
بعد از ماشینی میگفت که میخواست بخرد.
هر چند دقیقه هم گوشیاش را چک میکرد تا ببیند عکس جدیدش چقدر لایک گرفته است.
برای او، توجه دیگران یک موفقیت بزرگ بود.
امیر سعی کرد بحث را به سمت دیگری ببرد.
از کتابی که خوانده بود گفت.
از هدفهای زندگی گفت.
از چیزهایی که آدم را عمیقتر و آگاهتر میکند.
اما سامان خندید و گفت:
«این حرفها به چه درد میخوره؟»
«بگو ببینم کی ماشینت رو عوض میکنی؟»
امیر سکوت کرد.
ناگهان فهمید که مشکل از بحث نیست.
مشکل از تفاوت نگاه به زندگی است.
برای سامان، ارزش آدمها در لباس، ماشین و جلب توجه دیگران خلاصه میشد.
اما امیر دنبال معنا، آگاهی و رشد بود.
هرچه بیشتر حرف میزدند، فاصله بین دنیایشان بیشتر نمایان میشد.
آنها کنار یک میز نشسته بودند،
اما در دو دنیای کاملاً متفاوت زندگی میکردند.
امیر جرعهای از قهوهاش نوشید و لبخند زد.
دیگر تلاشی برای قانع کردن او نکرد.
چون فهمیده بود بعضی اختلافها با بحث حل نمیشوند.
آب و روغن را هرچقدر هم هم بزنید، باز از هم جدا میشوند.
آن روز تصمیم گرفت وقت و انرژیاش را صرف کسانی کند که دغدغههای مشترک و نگاه عمیقتری به زندگی دارند.
درس داستان:
همه آدمها برای همراهی در یک مسیر ساخته نشدهاند.
وقتی تفاوت نگاهها ریشهای باشد، اصرار برای تغییر دیگران فقط انرژی تو را هدر میدهد.
گاهی عاقلانهترین کار، عبور کردن است.
#داستان_کوتاه
#رشد_فردی
#انتخاب_مسیر
#سبک_زندگی
#مصرف_گرایی
#ظاهربینی
#آگاهی
#روابط_انسانی
#خودشناسی
#ارزش_انسانی
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism
