دو نفر در حال بالا رفتن از یک کوه بودند.
هر دو کولهپشتیهایی با اندازهای کاملاً یکسان داشتند.
یکی با خنده و سرعت بالا میرفت.
دیگری با عرقریزان و درد.
نفر اول با تمسخر گفت:
«چرا اینقدر کندی؟ کمی اراده داشته باش!»
او نمیدانست که کولهپشتی خودش پر از پنبه است
و کولهپشتیِ دیگری پر از سنگهای سربی.
درس کوتاه:
قبل از قضاوت درباره سرعتِ حرکتِ آدمها،
به «وزنهای نامرئی» فکر کنید.
فقر، زخمهای کودکی،
و محرومیتهایی که دیده نمیشوند
میتوانند سنگینتر از هر باری باشند.
ظاهرِ شرایط ممکن است برابر به نظر برسد،
اما بارِ درونیِ انسانها همیشه یکسان نیست.
