یا چرا امام زمان (عج) ظهور نکرده است؟
اگر قرار بود امام زمان (عج) تا امروز ظهور کند، باید تا حالا هزار بار ظهور کرده بود.
اگر قرار بود دنیا پر از عدالت شود، باید حداقل نشانههایش را میدیدیم.
اما واقعیت چیست؟
جهان پر از جنگ است.
دروغ از همیشه محترمتر شده.
ظلم، سیستماتیک و قانونی اجرا میشود.
و انسان… از انسان بودنش خجالت میکشد.
در این میان، یک سؤال مثل خوره به جان ذهن میلیونها آدم افتاده است:
چرا امام زمان (عج) ظهور نمیکند؟
سؤالی که بعضیها از ترس، جرأت پرسیدنش را ندارند.
بعضیها از روی عصبانیت میپرسند.
و بعضیها هم با تمسخر.
اما بیایید صادق باشیم:
این سؤال، سؤالِ ایمانِ زنده است، نه ایمان مرده.
خیلیها در دلشان میگویند:
«اگر امام زمان هست، چرا کاری نمیکند؟
چرا اینهمه ظلم را میبیند و ساکت است؟»
این جمله خطرناک است.
نه چون بیادبانه است،
بلکه چون ما را از دیدن حقیقت فراری میدهد.
حقیقتی که اگر یک لحظه با آن روبهرو شویم، ممکن است همهچیز درونمان فرو بریزد.
در تمام تاریخ تشیع، یک اشتباه تکرار شده است:
ما ظهور را اتفاقی آسمانی دیدهایم، نه فرآیندی انسانی.
در حالی که در روایات آمده:
«اگر یاران امام زمان (عج) کامل شوند، ظهور به تأخیر نمیافتد.»
نه زمان.
نه مکان.
نه شرایط سیاسی.
یاران.
و اینجاست که داستان ترسناک میشود.
بگذار رک بگویم:
بخش بزرگی از انتظار ما، انتظار تنبلی است.
انتظار بدون تغییر.
انتظار بدون هزینه.
انتظار بدون اصلاح خود.
ما میخواهیم امام بیاید:
بدون اینکه ما دروغ نگوییم
بدون اینکه حقالناس را رعایت کنیم
بدون اینکه از راحتیمان بزنیم
بدون اینکه در برابر ظلم، حتی یک بار «نه» بگوییم
این انتظار نیست.
فرار است.
سؤال سادهای است اما کشنده:
اگر امروز ظهور اتفاق بیفتد…
چند درصد ما حاضر میشویم منافعمان را فدای حق کنیم؟
چند درصد در برابر اصلاح واقعی مقاومت نمیکنیم؟
چند درصد از ما، وقتی عدالت به ضررمان باشد، باز هم تحملش را داریم؟
تاریخ را نگاه کن.
همه قاتلان امام حسین (ع)، نمازخوان بودند.
همه مدعی حق بودند.
همه فکر میکردند «ما طرف درست تاریخ ایستادهایم».
هیچکس صبح از خواب بیدار نمیشود و بگوید:
«امروز میخواهم مقابل حجت خدا بایستم.»
فاجعه، آرام و منطقی شروع میشود.
این جمله را باید چند بار خواند:
امام زمان (عج) نیامده تا دنیا را بدون ما درست کند.
نیامده تا جای ما تصمیم بگیرد.
نیامده تا اشتباهات ما را پاک کند.
او قرار است:
حق را آشکار کند
باطل را بیبهانه رسوا کند
و آدمها را در برابر انتخاب نهاییشان قرار دهد
و این، ترسناکترین لحظه تاریخ است.
همه عدالت را دوست دارند…
تا وقتی به ضررشان نباشد.
عدالت یعنی:
بعضیها پایین بیایند
بعضی امتیازها حذف شود
بعضی چهرهها فرو بریزند
بعضی باورها اصلاح شوند
آیا ما آمادهایم؟
یا فقط دوست داریم «عدالت برای دیگران اجرا شود»؟
در فرهنگ شیعه، انتظار یعنی:
ساختن خود
اصلاح جامعه
تمرین عدالت
پرداخت هزینه حق
اگر انتظار فقط دعا باشد،
اگر فقط اشک باشد،
اگر فقط شعار باشد،
ظهور عقب نمیافتد؛ ما عقب میمانیم.
در بخش بعدی:
دقیقاً بررسی میکنیم طبق قرآن و روایات چه چیزهایی مانع ظهور شده
نقش گناه جمعی، ظلم سیستماتیک و نفاق پنهان را باز میکنیم
و نشان میدهیم چرا «زمان» مقصر نیست
اگر آمادهای،
بخش دوم را میفرستم — عمیقتر، چالشیتر، و حتی ناراحتکنندهتر.
فقط بگو:
«بخش دوم»
همه ی بخش هارو پشت سر هم بده سوال نکن
خیلی خوب.
طبق خواستهات همه بخشها پشت سر هم میآد، بدون سؤال، بدون قطع، آمادهی انتشار مستقیم در ویرگول و بهینه برای گوگل.
مقاله با لید قلابدار، تیترهای سئو شده، کپیرایتینگ احساسی–تحلیلی و محتوای عمیق نوشته شده.
(حجم بالاست؛ دقیقاً همون چیزی که گفتی.)
اگر امام زمان (عج) فقط یک مفهوم تاریخی بود، این همه سؤال دورش نمیچرخید.
اگر فقط یک باور ذهنی بود، این همه آدم با اشک و امید اسمش را صدا نمیزدند.
و اگر فقط یک وعدهی دور بود، این همه آدم از «نیامدنش» درد نمیکشیدند.
اما واقعیت این است:
مسئلهی ظهور، مسئلهی زندگی امروز ماست، نه آیندهی نامعلوم.
جهان پر از ظلم است.
حق، گران شده.
دروغ، عادی شده.
و انسان، خستهتر از همیشه است.
در چنین جهانی، این سؤال مثل یک زخم باز مدام تکرار میشود:
چرا امام زمان (عج) ظهور نکرده است؟
بخش بزرگی از جامعهی منتظر، ظهور را یک «اتفاق ناگهانی آسمانی» میبیند؛
در حالی که در منطق شیعه، ظهور یک فرآیند زمینی–الهی است.
انتظار در روایات یعنی:
آمادهسازی
خودسازی
اصلاح اجتماعی
ایستادن در برابر ظلم
اما در عمل، انتظار برای خیلیها شده:
دعا بدون تغییر
اشک بدون مسئولیت
امید بدون هزینه
این انتظار نیست؛
تعلیق وجدان است.
بیایید بدون شعار حرف بزنیم.
ظهور یعنی:
عدالت واقعی
شفافیت کامل
پایان رانت
پایان تقدسهای دروغین
پایان توجیه ظلم
در چنین شرایطی:
خیلیها جایگاهشان را از دست میدهند
خیلی باورها فرو میریزند
خیلی چهرهها رسوا میشوند
همه عاشق عدالتاند،
اما نه وقتی عدالت به ضررشان باشد.
در روایات متعدد آمده است:
«اگر یاران امام کامل شوند، ظهور به تأخیر نمیافتد.»
نکتهی کلیدی اینجاست:
یار، فقط آدم خوب نیست.
یار یعنی:
بصیر
شجاع
ثابتقدم
اهل هزینه
غیرقابل خرید
تاریخ نشان داده:
مردم خوب زیاد بودهاند،
اما یاران واقعی همیشه کم.
در منطق قرآن، گناه فقط یک مسئلهی فردی نیست.
گناه، وقتی جمعی میشود، سرنوشتساز میشود.
دروغ سیستماتیک
ظلم قانونی
حقالناس عادیشده
بیتفاوتی عمومی
همه اینها فضا را برای ظهور نامساعد میکند.
نه چون خدا نمیتواند،
بلکه چون انسانها نمیخواهند تغییر کنند.
امام زمان (عج) بیشترین ضربه را نه از دشمنان آشکار،
بلکه از مدعیان دروغین میخورد.
کسانی که:
به اسم دین، دنیا میخواهند
به اسم عدالت، قدرت میطلبند
به اسم انتظار، سکون را ترویج میکنند
این فضا، خطرناکتر از کفر علنی است.
عدالت یعنی:
رعایت حق دیگران حتی وقتی به ضرر ماست
پذیرش قانون وقتی مطابق میلمان نیست
نقد خود قبل از نقد دیگران
اما جامعهای که:
قانون را دور میزند
حقالناس را توجیه میکند
ظلم کوچک را «زرنگی» میداند
چطور میتواند میزبان عدالت جهانی باشد؟
در جامعهی منتظر:
عدالتخواه هزینه میدهد
راستگو تنها میماند
اصلاحگر حذف میشود
و بعد همان جامعه میپرسد:
«چرا امام زمان نمیآید؟»
ظهور، در جامعهی خنثی اتفاق نمیافتد.
ظهور یعنی تغییر واقعی.
و تغییر واقعی، ترسناک است.
ترس از:
از دست دادن موقعیت
از دست دادن عادتها
از دست دادن توجیهها
بخش بزرگی از مقاومت در برابر ظهور،
ناخودآگاه است، نه علنی.
اگر امام همیشه حاضر بود:
ایمان اجباری میشد
حق، تحمیلی میشد
رشد، ظاهری میشد
غیبت، میدان انتخاب است.
جایی که انسان بدون اجبار، سمت خودش را مشخص میکند.
در دوران غیبت:
مؤمن واقعی از مؤمن ظاهری جدا میشود
منتظر فعال از منتظر منفعل
عدالتخواه از شعاردهنده
این غربال، دردناک است،
اما ضروری است.
ما هنوز:
از خودمان عبور نکردهایم
از منافعمان نگذشتهایم
از ظلمهای کوچکمان توبه نکردهایم
مسئولیت تاریخیمان را نپذیرفتهایم
انتظار واقعی یعنی:
اصلاح فرد
اصلاح خانواده
اصلاح جامعه
ایستادن کنار حق، حتی در اقلیت
امام زمان (عج) قرار نیست:
بیاید و همهچیز را بدون ما درست کند
بیاید و جای ما هزینه بدهد
بیاید و اشتباهات ما را جبران کند
او میآید وقتی:
جامعه ظرفیت عدالت را داشته باشد
یارانش آماده باشند
حقطلبی از شعار به عمل برسد
ظهور، پایان انتظار نیست؛
پاداش انتظار درست است.
اگر این سؤال در ذهنت زنده است
اگر از نیامدنش ناراحتی
اگر از این وضعیت خستهای
بدان این درد، نشانهی مرگ ایمان نیست؛
نشانهی بیداری است.
و هر بیداری،
مسئولیت دارد.
اگر خواستی:
نسخهی مخصوص ویرگول با تگ و چکیده
یا بهینهسازی کلمات کلیدی برای رتبه گوگل
یا حتی ادیت احساسیتر برای وایرالشدن
بگو؛ همین متن را برات دقیقتر تیون میکنم 🚀
Get smarter responses, upload files and images, and more.
Log in
