وقتی یه تیم بیشتر از سه چهار نفر میشه، یکی از مهمترین عواملی که میتونه چرخدندههای همکاری مشترک رو خراب کنه یا حتی بشکونه، نبود اعتماد متقابل بین اعضای تیم با همدیگه یا راهبرشونه. حالا بیایم ببینیم یه راهبر یا مدیر تیم، چطور میتونه با تفویض اختیار متناسب، به مرور اعتماد ایجاد کنه و چرخدندهها رو به روتین عملکرد بالاشون برگردونه.
تفویض بخشی از یک کار (با سطوح مختلف راهنمایی و نظارت)
تفویض کل یک کار (با سطوح مختلف راهنمایی و نظارت)
اعضا خودشان کار را تعریف میکنند (با سطوح مختلف گزارشدهی)
۱. تفویض نمیکنم: بعضی کارها هستن که نیاز به تصمیمگیری کلان دارن یا کارهایی هستن که احتمالا وقت بقیه اعضای تیم رو میگیرن یا نمیخوای شخص دیگهای انجامش بده. این کارها رو خودتون انجام بدین و نتیجه رو به اعضا اعلام کنین.
۲. بخشی از یه کار رو بهت میدم و میگم چطور انجامش بدی: کارهای بزرگ رو خودت میشکنی و بخشیش رو با روش اجرا یا راهحل به یکی از اعضا تفویض میکنی. اون عضو باید نتیجه رو باهات به اشتراک بذاره. این روش معمولا برای تازهکارها یا کمتجربهها یا کسایی که تازه به تیم اضافه شدن کاربرد داره و بهشون کمک میکنه با سریع به نتیجه رسیدن، خودشون رو برای تفویضهای بعدی آماده کنن.
۳. بخشی از یه کار رو بهت میدم و نمیگم چطور انجامش بدی اما راهحلت را باهام چک کن: یه کار بزرگ شکسته شده و بخشی ازش رو بدون ارائه راهحل یا روش اجرا به یکی از اعضا میسپری. اون عضو باید به راهحل یا راهحلهای مناسب فکر کنه و یکی از اونها را باهات نهایی کنه و اجراش کنه. در نهایت باید نتیجه رو باهات به اشتراک بذاره.
۴. بخشی از یه کار رو بهت میدم، نمیگم چطور انجامش بدی، نیازی به چک کردن راهحل باهام نیست: تو این مدل فقط کافیه نتیجه کار باهات چک بشه.
۵ و ۶ و ۷. این سه مدل مثل سه تای قبلی هستن اما به جای «بخشی از یه کار»، «کل یک کار» به عضو داده میشه.
۸. بهم بگو چه کاری باید انجام بدیم و راهحل رو باهام چک کن و نتیجه رو باهام به اشتراک بذار.
۹. بهم بگو چه کاری باید انجام بدیم و فقط نتیجه رو باهام به اشتراک بذار.
۱۰. فقط نتیجه یه کاری که انجام دادی رو باهام به اشتراک بذار.
تو مدلهای اولیه تفویض باید خیلی مراقب مدیریت ذرهبینی باشین. مرز بین توانمندسازی از طریق آموزش و اعتمادسازی با دیکته کردن کار خیلی باریکه و مسئولیت شما در شکل نگرفتن این ذهنیت که در حال مدیریت ذرهبینی هستین خیلی مهمه. جلو رفتن در مراحل تفویض، مثل بالا رفتن از یه نردبانه، هر چی بالاتر بری، سطح اعتماد متقابل، بیشتر میشه.
همه این مدلها با بازخورد گره خوردن. چه در زمانی که دارن درست پیش میرن و چه در زمانی که گیر میکنن یا کلا شکست میخورن. بازخورد موثر در زمان مناسب باعث میشه که یه چرخه معیوب شکل نگیره و اشکالات در زمان خودشون بهبود پیدا کنن.
تو همه این مدلهای تفویض که به ترتیب برای اعضای کمتجربهتر تا اعضای با تجربه پیش میرن، داریم با دادن مسئولیت به اعضای تیم، اعتمادمون بهشون رو محک میزنیم. نتیجه مثبت در هر مدل تفویض باعث ایجاد اعتماد بین اعضا میشه. وقتی اعتماد شکل بگیره، شکستها هم چهره دیگهای به خودشون میگیرن و به سمت پاسخگویی اشتراکی پیش میریم. البته دقت کنین که در تفویض ما داریم مسئولیت و اختیار خودمون در یک کار رو به شخص دیگری میسپاریم. این سپردن باعث نمیشه ما دیگه پاسخگوی نتیجه کارها نباشیم. بار پاسخگویی با تفویض به شخص دیگهای منتقل نمیشه. تو پست ««سمت ما نیست!»؛ در ستایش ماتریس RACI» توضیح دادم که چطور با استفاده از یه ماتریس میشه، پاسخگویی اشتراکی رو تو تیم نهادینه کرد. البته این فقط یه ابزاره و تنها راهحل موثر نیست. برای اینکه ببینید چطور میتونید از این ابزار به بهترین شکل استفاده کنید و پاسخگویی اشتراکی رو در تیم نهادینه کنید، میتونید اون پست رو بخونید.
