نامه‌های برگزیده اول بهمن ماه ۹۸

یاسمن

دلم...

دلم نه عشق می‌خواهد...

نه دوست داشتن‌های آتشینی که هر کسی آرزویش را دارد...

دلم فقط یک جای دنج می‌خواهد که برای خودم باشم بدون حس‌های مزاحم و ناامید کننده...

می‌خواهم خودم را بیرون بکشم از مرداب دوست داشتن‌های عجیب و غریب که این روزها همیشه یک جایش می‌لنگد...

به آغوش تنهاییم برگردم و خیلی چیزها رو دوباره بسازم مثل روح خسته واحساسات ویران شده‌ام

تنهایی قدم بزنم، در کافه‌ای بنشینم و به حال خوبم بخندم...

دنبال اهدافم باشم و برایشان بجنگم، هر وقت دلم خواست گوشی را خاموش کنم و بی هیچ استرسی دل به زندگی واقعی بسپارم...

شیطنت‌هایم را بگذارم توی کیفم و با خودم به همه جا ببرم...

برای خود خودم نفس بکشم و شاد بودن را با همه‌ی وجود حس کنم...!

شیدا اصغرزاده

همدل باشیم

سلام..

همدلی یعنی، خودت رو جای کسی بذاری

واین میسر نیست مگر اینکه:

آنچنان معرفتی داشته باشی که ازخودت، خواسته خودت، اولویت‌های خودت و یا شاید، تمام خودت بگذری تا؛او بشوی..چقدر؟

دیگه یک دقیقه و یک روزش خیلی تفاوتی نمی‌کنه...

در موقعیت او که قرار گرفتی، می‌بینی:

غم او شده غم تو، شادیت هم رنگ شادی اونه... حالا دیگه مثل او فکر می‌کنی. اصلا انگار داری با کفش‌های او راه میری..

حالا دیگه نه از قضاوت سطحی و عجولانه خبری هست، نه اَنگ و تهمت و افترا...چرا؟

چون...الان تو هم هستی..

دیگه سرزنشش نمیکنی، شماتتش نمی‌کنی، بهشم حق می‌دی..شاید همه حقو...

همدلی یعنی همه رو دوست داشته باشیم و اگرنه،

باهاشون مدارا کنیم..

نمیگم تحمل کنیم... چون شأن آدمها بیشتراز اونیه که تحملشون کنیم..

همدلی یعنی عشق یعنی احترام.

یعنی محبت..همون محبتی که:

خار رو گل می کنه..سرکه رو مُل..

تلخ رو شیرین.و مس رو زَرین..

درد رو صافی و شافی....

مرده رو زنده و شاه رو بنده...

و همین محبت هم نتیجه دانشه..

این محبت هم نتیجهٔ دانشست

کی گزافه بر چنین تختی نشست

و هیچ کس بیهوده بر تخت همدلی ننشسته..

تخت نشینیت مبارک، همدل

با تشکر از یاسمن و شیدا که از کاربرهای عزیز "نامه‌نگار" هستن.

منتظر نامه‌های زیبای شما هستیم...