سابقه کاری طولانی ندارم. فکر کنم جمعا ۱۳ سال است که در گوشههای مختلف و مدلهای متنوع، کار کردهام. از مهمترین آموختههایم، تعارف نداشتن با هیچکس در محل کار و موضوعات کاری است. به خصوص در مذاکرات شروع همکاری. در گفتگوهایی که منجر به طراحی همکاری شما با یک سازمان میشود، از کوچکترین جزئیات هم گذر نکنید.
مذاکرات شروع همکاری مثل گفتگوهای دوران خواستگاری است. در مورد هرچیزی کوتاه بیایید، دودش به چشم خودتان خواهد رفت. تمام کسانی که در دادگاههای خانواده هستند، روزی برای هم لیلا و مجنون بودهاند. تمام کسانی هم که در دادگاههای تجاری و کاری رفتوآمد دارند، روزی مشتاقترینها به همکاری بودهاند.
توصیه میکنم:
۱. در حالتها و مدلهای مختلف همکاری از حقوق و وظایف خودتان و طرف مقابلتان به خوبی آگاه باشید.
۲. تمام موضوعات ممکن را با بیشترین سطح از وضوح و ریزدانگی مکتوب کنید.
۳. مکتوباتتان را حتما با اهل فن (وکیل تخصصی آن حوزه و مدل کاری) چک کنید. به خصوص اگر عدد و رقم همکاری بزرگ و زمان آن طولانی و ابعاد آن پیچیده است.
۴. توافقاتتان را به صورت کاملا رسمی ثبت کنید. رسمیترین حالتی که شدنی است.
5. در آنچه توافق میکنید، مسیر مذاکره و اصلاح و ارتقا یا تغییر مدل همکاری را ببینید. بسیاری از گرهها با تغییرات جزئی در کم و کیف همکاری حل میشود.
قبل از شروع همکاری تا میتوانید سخت بگیرید تا هم خودتان راحت باشید و هم همکار/ کافرمایتان.
