بعد از بیدار شدن هفت صبح روز شنبه و درد مداوم در فک ، با خودم فکر کردم باز این دندان عقل ناله هایش را شروع کرد ، یکی پرسید ! ناهار چیه! گفتم فلان چیز ( با ذوق) . نشنید ، دوباره پرسید ، یکی دیگه گفت : گفت که فلان چیز ! گفتم :عه نفهمیدی من که با هیجان اسمش رو بُردم .یکی خندید ، بلند ، گفت : این الان هیجانت بود؟! نتونستم بخندم ، لبام خشک تر از قبل شد ، دستمو کشیدم روی موهای ریخته رو صورتم و دادم پشت گوشم ، باز موهام از لای گوشم سُر خورد افتاد جلوی چشمم ! خودم رو جمع و جور کردم و شبیه آدم هایی شدم که یک تابلو در دست دارند و روی تابلو نوشته اند : حد فاصل را با من رعایت کنید و پِلیز کشدار آخرش! یک چیز رو درمورد خودم یک بار میگم ،شاید فهمیدید .من در صحبت کردن آروم ترین هستم یعنی میتونم به آرومی نگات کنم، چشام و آروم بسته و باز کنم ، آروم راه برم ، آروم غذا بخورم ، آروم غذا درست کنم و هرچیزی که فکر کنید ! تا به حال با کسی درگیر نشدم و اگر کسی باهام مشکلی داشته سکوت کردم و فقط حسابی نگاش کردم .اصول اخلاقیم حکم میکنه که شخصیت بالایی دارم و آدمها ارزش این رو ندارند که بخوام باهاشون بحث کنم و در هر شرایطی هیچ جوابی به کسی که تیکه و بحث و دعوا میکنه نمیدم ،مداوم بهش لبخند میزنم . شاید کسی فکر کنه دورو هستم اما خُب من از صحبت فرد عصبی بعد از موقعیت پیش اومده اسم اون آدم هم فراموش میکنم و دفعه بعدی چنان خودش و افکارش را بی ارزش میدونم که انتظار هرچیزی را از او دارم و دیگر هیچ اعتمادی نمیکنم ولی همچنان اخلاقم با او عوض نمیشود بلکه فقط کمی فاصله خودم را رعایت میکنم .
راستش آدم ها عجیب هستند، من از عجایب فراری ام .
