بی‌نقاب

همه‌ی ما بی‌قراریم...

فقط یاد گرفته‌ایم بی‌قراریمان را پنهان کنیم. بعضی‌هایمان گوشه‌ای ساکت می‌نشینیم و محو می‌شویم. بعضی دیگر پرهیاهو به کارمان ادامه می‌دهیم.

اما این بار گروه دیگری ذهنم را درگیر کرده‌اند؛ تا به حال به افرادی که تیک عصبی دارند دقت کرده‌اید؟ همان‌ها که هیچ‌وقت نمی‌توانند آرام سر جایشان بنشینند و مدام دست، پا یا بخشی از عضلاتشان بی‌اختیار تکان می‌خورد... دائم بدنشان یک یا چند حرکت ثابت را تکرار می‌کند و گویی آرام ندارند.

من فکر می‌کنم این عزیزان پاک و زلالند... چون نقابی ندارند و این بی‌قراری را قايم نمی‌کنند؛ نه آن که دیگران پاک نباشند و خدای نکرده این بیماری چیز خوبی باشد. من فقط حسم را بیان کردم.

هر بار که در هر جایی چنین افرادی را می‌بینم یا به آن‌ها فکر می‌کنم، از خودم خجالت می‌کشم؛ مثلاً یکبار فیلم جانبازی را دیدم؛ آن قدر اندامشان تکان می‌خورد که روی تکلم ایشان هم تأثیر گذاشته بود. آنجا بیشتر هم خجالت کشیدم...