مگر دنیا نباید این شکلی باشد؟

این‌ها که می‌گویم، خیالاتی است که در ذهنم می‌چرخد. از دنیایی که بدون نقص نیست اما قابل تحمل است.

راستش نمی‌توانم به دنیای بی‌نقص فکر کنم؛ چون در نهایت گریه‌ام می‌گیرد. تازگی‌ها هر وقت به آنچه که آرزویم -شخصی یا جمعی- باشد فکر می‌کنم، بعد از چند دقیقه اشک‌هایم سرازیر می‌شوند؛ به خاطر فاصله‌ی زیاد زندگی‌ام تا آنچه می‌خواهم باشد. پس بهتر است دنیای واقعی‌تری را برای خودم تصویر کنم. آنچه در ادامه می‌خوانید، شرح دنیایی است که احتمالاً نگرانی‌های آدمی در آن کمتر است:

مدت‌هاست که در جهان جنگی رخ نداده... از آخرین باری که جنگ شده کسی در ذهنش خاطره‌ی روشنی ندارد.

نمی‌توان گفت اوضاع مالی همه خوب است اما به محض اینکه کسی بفهمد همسایه‌اش مشکل مالی دارد، از کمک کردن به او دریغ نمی‌کند.

دزدی و فساد و جرم و جنایت به صفر نرسیده اما اگر جرمی رخ دهد، همه پشت یکدیگرند. خیالشان از رسیدن حق به حق‌دار راحت است و می‌دانند دیر یا زود فرد مجرم دستگیر شده و به سزای اعمالش می‌رسد. آن که آسیب دیده تنها نمی‌ماند و دیگران با همدلی‌های مادی و معنوی، از او حمایت می‌کنند.

آن‌ها که با پشت سر حرف زدن و خاله‌زنک بازی و هزاران کلک کار خود را پیش می‌برند، دیگر «زرنگ» حساب نمی‌شوند؛ بلکه طرد می‌شوند و اجازه‌ی پیشرفت ندارند.

سران کشورها حواسشان به مردم هست و از نزدیک می‌دانند مردم در زندگی‌شان چه دغدغه‌ها و مشکلاتی در سطح اجتماعی دارند. می‌دانند که این موقعیت‌ها موقتی است و ثروتی که دستشان است باید در خدمت پیشرفت کشور صرف شوند؛ نه مصارف شخصی.

همه از نتیجه‌ی کارشان آگاه هستند. شاید همیشه برای کار درست تشویق نشوند اما دلسرد هم نمی‌شوند.

کسی نگران قطعی برق و آب و گاز و اینترنت نیست. اگر اختلالی رخ دهد، دانشمندانی هستند که وجودشان دلگرمی مردم عادی است. چون می‌دانند آن‌ها کارشان را بلدند و همه‌ی مشکلات فنی موقتی و بسیار کوتاه است.

برای استفاده از تکنولوژی، دانلود یک اپلیکیشن، خواندن مقاله، آپدیت سیستم‌عامل و ... هیچ محدودیتی وجود ندارد.

یک انسان عادی که فارغ‌التحصیل شده و مستقل برای خودش پژوهش می‌کند یا برنامه‌نویس است، به راحتی می‌تواند از پیشرفت تکنولوژی در دنیا با خبر شود و از امکانات بین‌المللی استفاده کند. بدون این که نگران چیزی باشد. اگر هم در جهان تخلفی در حوزه‌ی فناوری رخ داد، دادگاه‌های بین‌المللی حق کاربران عادی را پس می‌گیرند. اصلاً سازمان‌ها و نهادهای بین‌المللی وابسته به کشوری خاص نیستند و عادلانه نسبت به همه‌ی تخلف‌ها واکنش نشان می‌دهند و پیگیر حق و حقوق مردم جهان هستند.

هیچ کس برای رسیدن به آرزوهای شخصی‌اش ناامید نمی‌شود. با برنامه‌ریزی و تلاش می‌تواند به یک رفاه معمولی برسد. حتی اگر بیشتر تلاش کند، احتمالاً می‌تواند بیشتر پیشرفت کند. چرا احتمالاً؟ چون هنوز مریضی‌ها، تصادف‌ها و مرگ وجود دارد. دنیا است دیگر...

آه که زندگی‌ام با این دنیای خیالی هم فاصله‌ی زیادی دارد...

امیدوارم منتشر شود.