یاد

این روزها پست‌های متفاوت را می‌خوانم و به آن‌ها فکر می‌کنم. هر کدام از چیزهایی می‌گویند که در خاطر دیگران بمانند. جزئیاتی که هر کس از خودش می‌گوید برایم جالب است. حتی گاهی خودم را در آن جزئیات پیدا می‌کنم. البته من نمی‌خواهم در این چالش شرکت کنم. دوستان آن‌قدر زیبا نوشته‌اند که من حرفی ندارم.

فکر می‌کنم در این زندگیِ شلوغ و گاهی نفس‌گیر، شاید جایی در افکار کسی نیست. بقیه آن‌قدر هم به یاد ما نیستند؛ نباید گله کرد.

به خودم فکر می‌کنم... به این که دوست دارم چیزی از من باقی بماند که حتی هیچکس نداند این را چه کسی اینجا گذاشت؟ فقط بماند... بعد از من هم بماند.

مثل همین پست‌های ویرگول... افکاری با حال و هوای متفاوت؛ گاهی پریشان و گاهی منسجم.