🪐 ما در این کرهی خاکی، همچون کشتی کوچک در دریای بیکرانیم و در گرداب جنگ و کینه، سرگردان! در هیاهوی طبل های جنگ و غرش سلاح ها، فراموش کردهایم که سرنوشت همگی ما یکی است و فرصت پاسخ به رازهای هستی را از دست دادهایم، نمیدانیم از کجا آمدهایم، چرا هستیم و به کجا میرویم! اما حقیقت تلخ این است: آسیب به این کشتی، به معنای غرق شدن همهی ماست. امید، نه در خواب صلح، که در بیداری ضروری است؛ در فهمیدن اینکه نابودی دیگری، گامی به سوی نابودی خویش است. شاید هنوز فرصت باشد تا پیش از آنکه سکوت ابدی کیهان ما را در بر بگیرد، نگاهی به ستارگان بدوزیم و بدانیم، در این پهنهی بیانتها، تنها امیدمان، اتحاد و همدلی است.
• نویسنده: محمد باسره | www.MohammadBasereh.ir
Poetic text “The Wandering Ship” by Mohammad Basereh
We, on this earthly sphere, are like a small ship in an boundless ocean, wandering in the whirlpool of war and hatred! In the clamor of war drums and the roar of weapons, we have forgotten that the destiny of us all is one, and we have lost the opportunity to answer the mysteries of existence; we do not know where we came from, why we are here, and where we are going! But the bitter truth is this: damage to this ship means the drowning of all of us. Hope lies not in the sleep of peace, but in a necessary awakening; in understanding that the destruction of another is a step toward our own destruction. Perhaps there is still time, before the eternal silence of the cosmos envelops us, to gaze at the stars and realize that in this infinite expanse, our only hope is unity and empathy.
