کتاب هستی و زبان در اندیشهی هایدگر. عنوان دوم: چرا چیزی وجود دارد به جای این که هیچ چیزی وجود نداشته باشد؟
مؤلف این کتاب آقای طالب جابری است و انتشارات ققنوس آن را روانهی بازار کرده است.
هدف ضمنی این نوشتار نشان دادن این حقیقت است که هنوز هم میتوان حیرت کرد.
در عصر تکنولوژی و تولید انبوه که انسان همه چیز، از موجودات زنده گرفته تا خاک و سنگ و درخت، را با نگاهی علمی و پوزیتیویستی، شناخت پذیر و در نتیجه کم ارزش و بی اهمیت میبیند، در زمانه ای که عصر کنکجاوی علمی بی قرار و اختراعات بی وقفه در جهت ارضای آن و در نهایت کهنه شدن سریع هر چیز نو و تبدیل آن به زباله است، شجاعت اندک متفکرانی که هنوز گوشی برای شنیدن طنین غریب هستی و زبانی برای بیان آن دارند، امیدی است تا شاید هنوز بتوان از زیبایی، ستایش انگیزی و حرمت جهان سخن گفت.
آموختن چنین نحوهی وجودی، تفکری ژرف و پرشکیب میطلبد که باید آن را نزد معلمانی سختگیر مانند مارتین هایدگر فرا گرفت.
اتفاق یا رویداد در نگاه هایدگر یعنی ظهور حیرت انگیز هستندهها از آن جهت که هستند و هیچ نیستند.
در این رویداد نادر است که این «چرا» خود را نشان میدهد: چرا هستندهها هستند به جای آن که نباشند؟
در فصل اول با تکیه بر تفکرات هایدگر در کتاب هستی و زمان، چرایی اتفاق نیفتادن و غفلت از این رویداد و همچنین شرایط امکانِ روی دادن آن را، به مثابهی شیوههای هستی هستندهی پرسندهی پرسش هستی شرح خواهیم داد.
در فصل دوم از خود این اتفاق و آن چه در آن روی میدهد سخن میگوییم و پرسش برخاسته در این رویداد را با پرسش لایبنیتس و ارسطو مقایسه میکنیم تا برخی از تفاوتهای آنها روشن شود.
در فصل سوم آشکار خواهد شد که چگونه هایدگر پرسشِ هستی را همواره در ارتباط با پرسشِ زبان دیده است و از این منظر به مباحث و مسائل مطرح شده در دو فصل پیش نگاهی دوباره میندازیم.
یادداشت توضیحی در خصوص اتفاق و رویداد:
اتفاق و رویداد هر دو در ازای Ereignis آمده اند. اتفاق را به این منظور به کار برده ایم که فاعلیت نداشتن دازاین یا آدمی در Ereignis نشان داده شود. «رویداد» نیز حکایت از ظهو و روی-دادن هستندهها دارد.
