در روزگاری که تصویر در کسری از ثانیه تولید و فراموش میشود، دستهای از آثار هستند که نه تنها محصول کلیک و اتفاق نیستند، بلکه نتیجهی ساعتها اندیشیدن، پرامتنویسی دقیق، و وسواس هنری در چرخهای طولانی از ساخت و بازسازیاند. مجموعهی «قفس» حاصل همین مسیر است؛ جایی که هوش مصنوعی نه به عنوان تولیدکنندهی بیطرف، بلکه به عنوان ابزاری کارآمد و تحت کنترل هنرمند به خدمت گرفته شده تا زبان تصویر را از گذشته تا امروز پیوند دهد.
ریشهی بصری این آثار در تذهیب و نگارگری ایرانی است؛ با همان پیچشهای طلایی، موتیفهای هندسی، و ظرافتهایی که قرنها در دست نسخهپردازان و نگارگران زاده شدهاند. اما اینجا، این میراث کهن از صافی زبان بصری معاصر و حتی سازههای شهری عبور کرده است. نتیجه، تصاویریست که در آنها نقوش سنتی نه در حاشیهی یک متن قدسی، بلکه در قلب گفتوگوی امروزین ما با شهر و جهان قرار دارند.
چرا نام این مجموعه «قفس» است؟ قفس در اینجا استعارهایست از مرزهای دیداری و فکری که گاه ناخودآگاه خودمان دور ذهن یا جسممان میکشیم. در برخی قابها، این قفسها به شکل سازههای چوبی یا معماری بسته دیده میشوند، و در برخی دیگر، شهر مدرن و ساختمانهای نیمهساز جای همان دیوارهای نمادین را میگیرند.
حضور ساختمانهای ناتمام و جرثقیلها در میان این آثار بیدلیل نیست؛ آنها همان قفسهایی هستند که هر روز در اطرافمان سبز میشوند — نه صرفاً به عنوان سازهی شهری، بلکه به عنوان نماد تغییرات اجتماعی، جابجایی جمعیت، و محدودیتهایی که توسط ساختارها بر زندگی فردی و جمعی تحمیل میشوند.
در نگاه نخست، برخی ممکن است تصور کنند خلق این تصاویر با هوش مصنوعی، امری تصادفی و بدون تلاش انسانی بوده است. اما واقعیت برعکس است. هر یک از این قابها نتیجهی دهها تا صدها مرحله پرامتنویسی، اصلاح و بازآزمایی است؛ فرآیندی که در آن هنرمند با آزمون و خطای مداوم، هوش مصنوعی را به مسیری هدایت میکند که با جهان ذهنی و دغدغههایش همراستا باشد.
اینجا، الگوریتم و کاربر وارد یک گفتوگوی طولانی میشوند: من زبان دقیق و جزئیات بصری را به او میدهم، و او با قدرت پردازش بیوقفهاش نسخهای از جهان را بازمیسازد که هنوز در دسترس نگاه عادی نیست.
«قفس» فقط یک تمرین زیباییشناختی نیست. این آثار به پرسشهایی دربارهی دامنهی آزادی، اثر محیط بر ذهن، و نقش ساختارهای اجتماعی در شکل دادن به هویت فردی اشاره میکنند.
در این مجموعه، قفس نه صرفاً شیای فیزیکی، بلکه ساختار ذهنی و اجتماعیست که میتواند هم محافظ باشد و هم محدودکننده. سازههای نیمهکار، پالت رنگی گرم و زمینی، و موتیفهای پیچیده همه برای تقویت این گفتوگو انتخاب شدهاند.
این چند تصویر، تنها نگاه اجمالی به مجموعهایست که باید آن را در فضای طراحیشدهاش تجربه کرد؛ بهویژه که مسیر چیدمان در گالری آنلاین، بر اساس مفاهیم روایت و سیر بصری شکل گرفته است.
🔗 مشاهدهی کامل در آرتاستپس:
artsteps.com/view/68b58311ab8f1f14e0880584
