چه شیرین است امید داشتن و در آرزوی وصال بودن گرچه خود وصال، منتهای سعادت است و مقصودی عالی به نظر می رسد ولیکن همان راه و مسیر رسیدن و شهامت ورزیدن ها و دل قوی داشتن های پیاپی است که در این جهان ناپایدار و بی ثبات تحسین برانگیز خواهد بود و فخرآور وصل و فرقت مقوله هایی جدا از هم نیستند؛ زیرا حتی با آن تناقض عظیم در معنا و ثمره ی بسیار عجیب در برابر یکدیگر، در هر دو این معشوقه است که در رأسِ هرم تمام اقوال و افکار و حالات سکنا گزیده است.
وجود بایستی حالات و اطوار گوناگونش را به نحوی طی کند تا در مدارِ رشد و تعالی، به مرتبتی نائل گردد که در شأنش هست.
چه نامبارک است یأس در این طریق از آن روی که مانع از به کارگیری همّ و غمّ و نهایت تلاش فرد می شود و بی هنگام، او را از پای در می آورد آن هم بی هیچ سرانجامی خواه فرد بدانجا رسد که خوشی ها سرریز شود و وصال را تجربه نماید و خواه از میان انبوهی از ناکامی ها گذر کند و زهر دوری را بچشد باز در هر دو مسیر، الماس وجودی اش بسیار رخشنده تر از پیش می گردد و از این پس با تجاربی ارزشمند به جهان هستی می نگرد.
#فرشته_سنگیان
