در معجزت ذکر آه، همین بس که در طرفه العینی آسمان را به زمین می دوزد و در عرش طنین انداز می گردد به بلندای هجایش!
و چنان عبادتگاه را زینت می بخشد که هر نوای دیگری در هستی به طریق سکوت رهسپار می شود!
آه، مستی فزایی ست بی چون و نادره اسمی ست بی مثال! بی درنگ متصل می سازد دل را به دلدار و بی منت، نشانی سرراست می دهد از محبوب!
آه, زینت بخش زبان و حنجره است آنگاه که قلب در تمنای ملکوت پر می کشد و اشک یکریز و بی امان از شدت رقت قلب و در نهایت عاشقی، از دیدگان جاری می شود! و اعجاز می نماید تا بدانجا که از پاافتاده ی مسیر ظلمت را فانوس می شود و مسافر جاودانگی را پناه!
رازیست در منقبت نامش! زیرا علاج دردمندان می شود به وقت درد! بدانسان که فرد دچار اندوهی طویل می گردد و در اوج بی کسی، او را صدا می زند! هرچند در ظاهر از برای نجات جسم خود در تکاپوست؛ لیکن خبر ندارد که آه گفتنش ضمادی ست کاری آنقدر که هم می تواند دردش را تسکین دهد و هم رفو نماید قلب صدپاره اش را! و تازه راه بدینجا نیز ختم نمی شود؛ ای بسا روزگاری موافق بدو روی کند و قلبش آهی شررانگیز سردهد از حدت فرقت که در اقیانوس عشق، چنان شناور گردد که سیرابش کنند از باده ی ناب حضور!
#فرشته_سنگیان
