ردای درد

پریشان حال بود و‌ سخت غمگین و زار!

پنجره ی اتاق را باز نمود و به آسمان پرستاره نگاه کرد.

آهی از سویدای دل کشید و با خدایتعالی سخن گفتن آغاز کرد... اشک جاری بود و هرآنچه در دل داشت بیان کرد کمی که آرام شد، اشکهایش را پاک کرد و نشست.

احساس سبکبالی می کرد طوری که گویی ردای درد دیگر بر دوشش سنگینی

نمی کند. پس از آنهمه گریستن، حالا چشمانش برق می زد و لبخند بر لبانش نقش بست.

ایستاد و نفسی عمیق کشید و حالا شاکرانه به آسمان خیره شد!

با خود گفت:

چه مأمن زیباییست آسمان!

#فرشته_سنگیان