مسافر و زائر

شاید ما را بهر سفر در خود و در جهان آفریده اند که از پس ممارستی بسیار، روزگاری به حال زیارت برسیم!

مسافر، چابک و مسرور گام برمی دارد و سبکبال، تا نیازارد زمین را!

نیازردن، مرام اوست و زلال بودن طریقتش! سراپا شفقت است و نیک اندیشی!

یک مسافر، بر این قرار با خود وفادار است که نفعی ببخشد بر مردمان!

دلش رضا نمی دهد منافع خویش را بر منافع سایرین ارجح بداند!

فقر و ناداری دیگران را می فهمد و می کوشد رزقی که از رزاق می رسد را بدیشان تقدیم نماید!

فضل الهی، در سیطره ی جهان سایه انداخته و مسافر، نگاهش به یگانه سبب ساز عالم است که خلق نموده هرچه دیدنی و نادیدنی ست و آنان را روزی می دهد!

یک مسافر، می داند که قدرت و عظمت تنها از آن خداوند است؛ پس او در اوج بندگی، سجده می نهد بر پیشگاه خالق یکتا تا شکری خالصانه به جای آرد!

از شهری به شهری رفتن با گام های خویش از بهر کسب عبرت و شنا در دریای مواج شناخت دنیای درون را حیرت انگیز می بیند!

می کوشد تا روزیِ نهان شده در نگاه ها، پیام ها و دردها، داشتن ها و نداشتن ها، شدن ها و حتی نشدن ها با فروتنی و از راه دل و حواس دیگر دریافت نماید!

آرزو دارد تا از پس فصل به فصل در سال ها و گذر عمر، در نهایت روزی برسد که زیارت، نصیبش گردد و او به مقام «زائر» نائل گردد!

#فرشته_سنگیان

@moshtagheparvazfereshtehs