هر چه که زمان می گذرد و از خامی کودکی بیرون می رویم، زندگی کسل کننده می شود. تقریبا تمام چیز هایی که یک زمانی باعث شور و خنده در ما می شد، تبدیل به امور بدیهی و حتی نکبت باری شده است.
مثل معتادی که سیگار می کشد هستیم، اما اعتیادی به ظاهر فریبنده و جذاب، اعتیاد به معجزه!
همیشه این عقیده در ذهن ما هست و تکرار می شود: " حقیقت واقعی هنوز کشف نشده است! " گاهی این غرور در ما ایجاد می شود که ما این را کشف کرده ایم و داریم از آن بهره می بریم. اما بگذارید برایتان اسپویل کنم! در واقع هر آنچه که نیاز داریم کشف شده و فیلسوفان، نویسندگان و حتی رمان نویسان از آرامش خود زدند و آن چیزی که نیاز داریم رو برملا کردند. ( خدا پدرشان را بیمرزد )
عشق می خواهی؟ شاعران. حمکت و عمق ؟ فلاسفه. یاد گرفتن درس زندگی با جذابیت؟ رمان نویسان. تسلی بخش رنج ها ؟ قهرمان ها نه سلبریتی ها خودشیفته. ( البته در مورد آخری در آینده می نویسم )
پس ما باید چه کنیم؟ خیلی ساده و البته کسل کننده، زندگی کردن و گور بابای زمان.
انسان بیش از نیاز به زمان فکر می کند زیرا زمان گریه دارد! و ما تقریبا سادیسمی هستیم ... پیشنهاد می کنم اکنون زندگی کنید، برای مثال یک لیوان آب بخورید و یک شکلات ( یا حبه قند ) در دهان خود قرار دهید و نزدیک ترین فرد که در منطقه امن یا نا امن هست، رو بغل کنید.
بگذریم، فکر کردن و نشستن طولانی به بهانه کشف حقیقت یا لم دادن به مبل با اسکرول کردن ریلز های اینستاگرام ( به تعبیری دیگر غرق شدن در بهترین لحظات یک سری آدم نه چندان خوب ) که به نظر جالب و حتی کار دهشتناک و صعب می باشد ولی شخمی ترین کار ممکنه:) . آرامش، تسلی و پیشرفت در گرو انجام دادن و جاری بودن است. ما همیشه این حقیقت را می دانیم ولی خودمان را گول می زنیم زیرا برایمان جذاب است. ( گوربابا جذابیت لبخندت رو قربون!) .
تمام .
پ.ن: به خاطر پراکندگی این مطلب عذر می خواهم، زیرا اولین پست بنده است و احساس می کنم زیاد دارم فکر می کنم، پیاده روی جوابه! ( مواظب سگ ها باشید که خیلی زیاد شده، دیروز از دهان گنده یه پیت بول پدرسگ فرار کردم. :)
