نَم ِ اشکی و با خود گفتگوی

فرامرز اصلانی با گیتارش روی صندلی می نشیند و با صدای جادویی اش از حافظ میخواند

چو آن سرو روان شد کاروانی
ز شاخ سرو می کن سایبانی
لب سرچشمه ای و طرف جویی
نم اشکی و با خود گفتگویی
به یاد رفتگان و دوست داران
موافق گرد با ابر بهاران ...