تا زنده ایم زندگی کنیم

کی میدونه فردا قراره چی بشه؟ کی میدونه فردا چی در انتظارشه؟

اگه دور و بر خودت رو خوب نگاه کنی دهها بهانه میتونی پیدا کنی برای اینکه خوشحال باشی و به خاطرشون خدا رو شکر کنی.آره میدونم مشکلات هم وجود دارند....

اما

تک تک ما آدمها کافیه یه دقیقه تمرکز کنیم از نعمت های خیلی زیادی برخوردایم که تا حالا اصلا دقت نکرده بودیم نعمت سلامتی،خانواده،دیدن،راه رفتن،نفس کشیدن،خندیدن و ...

اینها معمولترین نعمتهایی هستن که همه ما ازش برخورداریم اما میدونی که خیلی های دیگه همینها رو هم ندارن کافیه از جلوی بیمارستانها رد بشی می بینی که همه این آدمها فقط به خاطر داشتن همین نعمتهای معمولی گرفتار بیمارستان شدن پس البته که معمولی نیستن و خیییییلی خییییلی ارزش دارند

خیلی از ماها درگیر قرض و بدهی و وام و .... هستیم یکی کار نداره یکی خونه نداره یکی بچه دار نمیشه یکی با همسرش مشکل داره یکی ازدواج نکرده یکی دیگه درآمد کافی نداره خلاصه که هر کسی یه مشکلی داره به اعتقاد من همه اینها حل شدنی هستن کافیه بهانه ها رو کنار بزاریم و یا علی بگیم...

پس باید تا زنده ایم زندگی کنیم و از اون لذت ببریم .من و تو حق طبیعی امون لذت بردنه

دنیا چند صباحی بیش نیست چرا زمینه لذت بردن از زندگی رو فراهم نکنیم؟؟؟؟

کافیه تلاش کنی. به بهانه زنده بودن باید زندگی کنی باید تلاش کنی تا هیچی برات حسرت نباشه باید تلاش کنی تا 10 سال دیگه غصه امروز رو نخوری که ای کاش این کارو میکردم به اطرافیانم بیشتر میرسیدم بیشتر محبت میکردم بیشتر کنارشون بودم بیشتر باهاشون می خندیدم و خیلی حسرت های دیگه که فقط با کمی تلاش شدنی میشن

نفسم از جای گرم بلند نمیشه ولی اینو عمیقا درک کردم هیچ کاری نشد نداره حالا بعضی هاشون با کمی تلاش،بعضی ها با تلاش بیشتر بعضی هاشون با تلاش خیلی خیلی بیشتر ولی ارزشش رو داره که بعدها خودت رو سرزنش نکنی و حسرت به دل نمونی .خب البته به نسبت تلاش ارزشش هم فرق میکنه.

لابد میگی دنیا دو روزه من که قرار نیست برا همیشه زنده باشم آخرش میمیرم پس برا چی خودم رو تو زحمت بندازم(البته این رو افسردگان می گویند)

پاسخ خیلی ساده است; تا حالا مسافرت رفتی؟؟؟؟ چه سوالیه معلومه که رفتی...

سفر که میری بی انگیزه و بی روحیه و بی انرژی میری و برمیگردی؟ البته که نه. کلی برنامه میریزی که بهت خوش بگذره کلی هم سوغاتی میگیری برا خودت و دیگران.

زندگی هم همینه باید براش برنامه بریزیم از لحظه لحظه اون لذت ببریم دست آخر یه پس اندازهایی هم داشته باشیم

منظورم از پس انداز فقط پول نیست البته که خیلی هم دوست داشتنیه، احساس خوب نسبت به خودت،احساس مفید بودن نسبت به دیگران،به خودت بدهکار نباشی ،تنها هنرت تو زندگی جمع کردن پول یا بهتر بگم مال دنیا نباشه

پ.ن:تعریف مال دنیا: مال دنیا به مالی گفته میشود که برای خودت نیست و فقط مال دنیا خانومه و برا همیشه برا ایشون میمونه، بماند که بعضی ها چقدر برا دنیا خانوم تلاش میکنن چه کلاههایی که برنمیدارن و ... که الان از بحث ما خارجه

القصه به قول حضرت علی علیه السلام :

برای دنیایت چنان باش که گویی جاویدان خواهی ماند و برای آخرتت چنان باش که گویی فردا می میری.

می بینید حضرت علی هم نظرشون بر اینه که از زندگی لذت ببرید

تو پست بعدی میخوام بگم «وقتی میشه خوب بود چرا بد باشیم؟»