یادمه اونموقع که میخواستم گواهی نامه بگیرم خیلی عذاب کشیدم . چون ظاهرا آدم خیلی آرومی هستم ولی باطنم خیلی استرسی هستش، دیگه سرهنگ امتحان هم که جای خود دارد.
تمرین داخل شهری رو با مربی مرد گرفته بودیم و ما رو میبرد یه جاهایی که هیچ وقت حاضر نیستم برم دوباره اونجا ، فک کن، با ماشین آموزشگاه میرفتیم اون باغ های ازگل که زمینش گلیه . ولی خدایی خیلی می چسبید .
مربیم خیلی مشتی بود . سوار ماشین که میشدیم قبل از استارت خوردن ماشین، ضبط اون روشن میشد. کلا ما رانندگی با آهنگ رو یاد گرفتیم.
محدوده ی ما کلا سربالایی، سرپایینی بود و فک کن پارک دوبل توو سربالایی میزدم در حد لالیگا ، ولی اون سرهنگه که می نشست کلا به استرس میوفتادم.
#دنده_عقب_با_اتو_ابزار
مربیم میگفت اقاجون فک کن یه گونی سیب زمینی پیشت نشسته . خخخ. اصلا بهش توجه نکن .
ولی دست خودم نبود به محض اینکه توو ماشین بفل دستم مینشست از استرس خاموش میکردم و میگفت "خانم ردی پیاده شو ...!!!" .
خلاصه دو سه باری تکرار شد و تا اینکه بخت با من یار بود و سرهنگ عوض شد . یه آقای خیلی مهربون که فک کن قبل از امتحان گرفتن ، همه رو وسط خیابون جمع کرد و تمام حرکت ها رو دوباره واسمون دوره کرد .
#دنده عقب با اتوابزار
وقتی نشستیم توو ماشین، دستشو گذاشت پشت صندلیم و با لحن مهربون و آروم گفت: "خوب نرگس بزن بریم".
هم دور دو فرمون زدم، هم دنده عقب و پارک دوبل و خلاصه همه ی مهارت ها رو ازم گرفت و با خوشحالی تموم گفت مبارکه قبول شدی ... داشتم بال درمیاوردم از خوشحالی.. .
ولی خوب با این همه عذاب گواهینامه رو گرفتم و گذاشتمش کنج طاقچه ی اتاق... .
#دنده عقب با اتو ابزار
