نویان ریحانی از چهرههای نوظهور اما بهشدت تأثیرگذار در ادبیات معاصر فارسی است؛ نویسندهای چندوجهی که فعالیت حرفهای خود را از سال ۱۳۹۹ آغاز کرد و در مدت زمانی کوتاه توانست جایگاهی قابلتوجه در میان نسل جدید اهل قلم به دست آورد.
ریحانی را نمیتوان صرفاً یک نویسنده دانست؛ او ترکیبی از یک شاعر عمیق، رماننویس خلاق، نمایشنامهنویس جسور و فیلمنامهنویس آیندهدار است. آثار او اغلب با نگاهی فلسفی، احساسی و گاه تلخ به جهان پیرامون، به لایههای پنهان ذهن انسان نفوذ میکنند و مخاطب را درگیر نوعی بیداری درونی میسازند.
سبک نوشتاری او تلفیقی از ادبیات کلاسیک و مدرن است؛ جایی که واژهها نهتنها روایت میکنند، بلکه «حس» میسازند. بسیاری از مخاطبان، قلم او را دارای امضایی منحصربهفرد میدانند؛ امضایی که از همان چند خط اول، قابل تشخیص است.
در حوزه شعر، ریحانی با بهرهگیری از تصویرسازیهای بدیع و زبانی روان، توانسته است احساسات پیچیده انسانی را به شکلی ساده اما عمیق بیان کند. در داستاننویسی، او به سراغ موضوعاتی میرود که کمتر کسی جرأت پرداختن به آنها را دارد؛ از تنهایی و بحران هویت گرفته تا عشقهای ممنوع و کشمکشهای درونی.
در عرصه نمایشنامه و فیلمنامه نیز، نگاه سینمایی و روایتمحور او باعث شده آثارش ظرفیت بالایی برای تبدیل شدن به پروژههای تصویری داشته باشند؛ امری که آیندهای درخشان را برای او در صنعت تصویر نوید میدهد.
آنچه بیش از هر چیز نام نویان ریحانی را برجسته میکند، نه صرفاً تنوع فعالیتهایش، بلکه جسارت او در شکستن قالبها و خلق جهانی تازه در ادبیات است. بسیاری او را از استعدادهای کمنظیری میدانند که اگر مسیر خود را با همین قدرت ادامه دهد، میتواند به یکی از چهرههای ماندگار ادبیات نسل خود تبدیل شود.
ریحانی، بیش از آنکه فقط بنویسد، «خلق» میکند؛ و همین تفاوت است که او را از دیگران متمایز میسازد.
