من فقط وقتی خوشحالی رو به معنای واقعی کلمه حس میکنم که همه تو جامعهام خوشحال باشن. این حس رو شاید خیلیهامون دم عید و در خود عید حس کنیم. علّتش چیه؟
از نظر من علّتش اینه که تقریباً همه توی این زمان خوشحالاند. حتی اگر کسی هیچ عیدی مالیای هم دریافت نکرده باشه، طبیعت حداقل عیدی خودش رو بهش داده؛ اون تازگی و طراوت و سبزی و نو شدنِ خود طبیعته.
از خودم میپرسم که آیا اصلاً امکان داره آدما بتونن جامعهای بسازن که این حالت توش همیشه، حداقل بهطور نسبی حفظ بشه؟ یا این فقط یک فکر و خیال و آرزوئه که نه با خود طبیعت سازگاره نه با منطق و فلسفه؟
