برای همه ی ما پیش اومده که بدترین اتفاقا برامون بیوفته و هیچ واکنشی نداشته باشیم در عوض بابت 5 دقیقه ترافیک یا یه تیکه ی ساده از سمت رفیقمون از فرط عصبانیت شهرو به آتیش بکشیم!!
انتظاری تو مغز ما شکل گرفته که تنها درصورتی که اتفاق وحشتناکی درحال افتادنه،حق داریم عصبانیت غول پیکرمون رو نشون بدیم اما زندگی واقعی به این شکل نیست!
تو زندگی واقعی به وقت رخ دادن یه بحران حسابی ممکنه کوچیک ترین واکنشی نشون ندیم و در عوض برای یک واقعه ی روزمره تا مرز قتل برسیم!
پس بیاین بررسی کنیم که واقعا تاثیر این اتفاقای کوچیک و مسخره چیه؟
اتفاقای کوچک میتونن سریعا به احساسات شکننده ی ما نفوذ کنن و زخم های قدیمی رو به خونریزی بندازن . دلیل اثرپذیری فوق العاده سریعشون بابت اینه که ما در اون لحظه از لحاظ روانی آمادگی برای روبرو شدن با اون بخش شکننده از وجودمون رو نداریم و مثل سربازی هستیم که اسلحه همراهش نداره!!
وقتی زخمی هستیم مغزمون به صورت تمام وقت درحال کشیک دادن و بی منطق پردازش کردن مسائل هست. به احتمال زیاد، 80درصد اتفاقای اطرافمون حتی کوچک ترین اشتراکی با ناراحتی ما ندارن،اما ما بخاطرشون ممکنه شدیدا ابرو خم میکنیم و آبغوره بگیریم.
عصبانیت به طور مثبت
عصبانیت واکنشی از بدن به اسم fight or flight(اوج گیری یا جنگ) رو فعال میکنه.این عملیات بدن عموما نقش حفاظتی داره و هنگامی صورت میگیره که احساس خطر یا ناامنی میکنیم .هورمون های استرسی مثل کورتیزول و آدرنالین تشرح میکنیم و بدن در حالت دفاعی قرار میگیره.تبعا احتمال بروز پرخاشگری(جیغ و عربده) از سمت ما چند برابر میشه و فیزیک ما به این صورت به طور غریزی از خودش دربرابر خطر محافظت میکنه.
اما آیا واقعا خشم میتونه برامون خوب باشه؟!
برای بررسی این مسئله باید اول بلد باشیم زاویه دیدمون رو تغییر بدیم،وقتی به عنوان یک ناظر بی طرف نگاه کنید ،متوجه میشید که خشم عاملی سطحیه که میتونه در عرض چند ثانیه بدن شمارو به حالت آماده باش و هوشیاری سوق بده.پس میشه ازش به عنوان یک اهرم استفاده کرد.اهرمی که با ایجاد هورمون های استرسی، تحمل درد و رنج مارو بالا میبره.پس میشه گفت ما در عصبانیت به نسبت حالت استانداردمون از قدرت بدنی بیشتری برخوردار میشیم!!!
این فاز فیزیکی که براثر ترشح کورتیزول و آدرنالین به وجود میاد،میتونه حتی توانایی تمرکز و سطح انرژی رو در مقیاس قابل ملاحظه ای بالا ببره!!!
البته باید اشاره کنم که همین پدیده میتونه باعث و بانی تکانش گری و تصمیم گیری های ضعیف هم بشه!
پس درنهایت به این جمع بندی میرسیم که خشم هم مثل خیلی احساسات دیگه،تا وقتی تحت کنترله میتونه منجر به افزایش توانمندی های ذهنی ما بشه و در صورت عدم کنترل هم باید فاتحه خودمون و اطرافیانمون رو بخونیم.
درنهایت،مشکل از ترافیک نیست،مشکل از زخم هاییه که هیچ وقت نبستیم!
