غم را می گویم. این روزها به جز ساعات خواب، بقیه ی روز صرف غصه خوردن می شود. فکر کردن به این که سرنوشت ما و ترامپ و دیگری و تحریم چه خواهد شد. اولین گشت و گذارهای ویرگولی ام هم حتی مرا به پروفایل های یک عده مثلا فعال سیاسی رساند و البته که ناخواسته.
غم شب های بی پایان امتحان هم که تمامی ندارد انگار.هر شب و هرشب...
گفتم اینجا بنویسم شاید کم شود غصه ام. کم هم نشود، امید دارم که چند سال بعد اینجا را بخوانم و ذوق کنم از استقامتم و روزهای سخت رفته...
