بس است سکوت

گاهی آدمی خیال می‌کند سکوت، نشانه‌ی بزرگی‌ست؛

اما سکوت اگر از دل تحقیر بیاید، چیزی جز غرور پوچ نیست.

ادب، وقتی معنا دارد که دوطرفه باشد؛

و بی‌ادبی، اگرچه زشت، گاهی تنها زبان دفاع است.

ما انسان‌ها در مرز باریکی راه می‌رویم:

میان احترام و بی‌احترامی، میان فروتنی و خودبزرگ‌بینی.

آن‌که بی‌ادبانه سخن می‌گوید، در حقیقت پرده‌ای از ضعف بر چهره دارد،

و آن‌که بی‌ادبانه پاسخ می‌دهد، شاید تنها نمی‌خواهد اجازه دهد

که ضعف دیگری، به نام قدرت، بر او سایه بیندازد.

پس شاید زیبایی در این باشد که گاهی بی‌ادب باشیم،

نه برای شکستن دل‌ها،

بلکه برای شکستن توهم کسانی که سکوت ما

را تاجی بر سر خود می‌پندارند.